Bölüm 12

Saat 01:41. ‎ ‎Çocuk odasına geri dönmüştü. ‎Kibriti söndürdüğünden beri içeride bir uğultu vardı… ‎Sanki birileri susmamaya yemin etmişti. ‎ ‎“Ateşi yakmadın.” ‎“Zayıfsın.” ‎“Ama daha iyi bir görevimiz var.” ‎ ‎Çocuk başını iki yana salladı. ‎ ‎“İstemiyorum.” ‎ ‎Ama cevap gecikmeden geldi. ‎ ‎“O zaman seni cezalandırırız.” ‎“Uyutmayız. Gözlerini kapatmana izin vermeyiz.” ‎“Ya da seni rüyanda boğarız.” ‎ ‎Çocuk nefes almakta zorlandı. ‎Kalbi hızlandı. ‎Yüzü karardı sanki. ‎Ama asıl korku, bir sonraki cümlede geldi: ‎ ‎“Şimdi annene git.” ‎“Yanına yaklaş. Onun kokusunu hisset.” ‎“Bir oyun bu. Sadece bir oyun.” ‎ ‎“HAYIR!” ‎diye bağırdı içinden. ‎ ‎Dizlerinin üstüne çöktü. ‎Ellerini başına koydu. ‎ ‎“Yapmayacağım.” ‎ ‎Ama sesler durmadı. ‎ ‎“O seni doğurdu. Sana dokundu.” ‎“Sadece sevgi gösterisi bu.” ‎“Normal insanlar da böyle yapar.” ‎ ‎Çocuk ağlıyordu artık. ‎Sakince, sessizce. ‎Bu istek onun değildi. ‎İğreniyordu. ‎Kendi zihninden tiksiniyordu. ‎Ama bu düşünceler onun değildi. ‎ ‎“Sen sadece itaat ediyorsun.” ‎“Biz buyuz.” ‎ ‎Yatağının kenarına sinip battaniyesini başına çekti. ‎Kendi bedeninden kaçmaya çalışır gibi. ‎Sanki içinden çıkıp uzaklara gitmek istiyordu. ‎Sesler yine başladı. ‎ ‎“O zaten seni fark etmiyor.” ‎“Bir kere dokunsan ne değişir?” ‎ ‎“SUSUN!” ‎diye bağırdı bu sefer. ‎Yastığı yüzüne bastırdı. ‎Kendi sesini bastırmak ister gibi. ‎ ‎Derin bir sessizlik oldu o anlık. ‎Ama bu sadece fırtına öncesi sükunetti. ‎