İrem, ilk kez okula gidiyordu. Herkes birbiriyle sohbet ederken O çocuk ve İrem yalnız başına oturuyorlardı. Birbirlerini görmüşlerdi. O çocuğun resmen gözleri parlıyordu. Geldi ve titrek bir sesle:
-"yanına oturabilir miyim? Annem okulda yalnız oturmamak gerektiğini söyledi... " Dedi.
İrem:
-Evet. Hadi tanışalım, birlikte piknik de yaparız.. Senin en sevdiğin renk ne? Benim sarı, sarıya bayılırı-.. "
İrem heyecandan ne söylediğini bilmiyordu, daha 1. Sınıftı ve ilk kez erkek arkadaşı oluyordu.
Daha sonrasında, tanıştılar, konuştular, hatta birbirlerine kopya bile verdiler. Dosttan çok kardeş gibiydiler, Fakat bu kardeşlik uzun sürecek miydi?...
İrem, annesine o çocuktan bahsediyordu.
-"Adı, adı mı? Uhmmmm. Emre, evet emreydiii!! "
Annesi:
-"Hadi yarın arkadaşını ve annesini yanıma getir de, tanışalım. Sonuçta ilk erkek arkadaşın, tatlım."
Ertesi gün irem, Emre ve annesini ikna etmiş, kendi evlerine getirmişti.
İrem'in annesi:
-"Emrecim, hadi kendini tanıt. Zaten İrem biraz bahsetti senden. "
Emre:
-"Benim adım, E-emir Hayır, emre emre! Ben şey yaşındayım... Şey, ben ikibin beş yüz... Ben, ııı.. "
İrem'in annesi:
-"İrem, tatlım bir gel benimle. "
İ: "noldu anne? "
A: "Bu çocuğun bir engeli falan mı var? Ondan uzak dur. Onunla bir daha sakın konuşma. O kötü biri."
I:HAYIR, ANNE O İYİ BİRİ O BENİM ARKAD-
A: "Sus! Ben ne dediysem o. "
I: "Ama anne...
(Emre sadece çok heyecanlanıyor. Ayrıca, arkadaş olmakta çok zorlanıyor. İrem onun tek arkadaşı)
-bölüm sonu. -"°•=~•