Ölmek isteyen ben miydim yoksa içimdeki ben mi? İnsan bu genç yaşta ölmek ister miydi? Hayatım en güzel yıllarında hem de? Ya da gerçekten ölmek isteyen ben miydim yoksa öldürmek isten ben miydim? Birinin bu soruları cevaplaması gerekti!
Ben buradayım. Sesimi duyan biri yok mu? Artık biri beni önemsesin ya da duysun? Ama bu suyun içinde boğulmaya çalışırken kim beni duyacaktı? Gene becerememiştim ölmek ne kadar zor olabilirki?
Bunları düşünürken hiçbirşey beceremeyen ben bunuda becerememiştim annem haklıydı galiba...
Gene o sırılsıklam halimle mutfağa gidip kendime kahvaltı hazırlamıştım her zamanki gibi televizyonun karşısına geçip boş boş ekrana bakıp yemeğimi yemiştim her zamanki gibi üstümü değiştirip yatağa uzanmıştım. Hayatım sadece her zamanki demekle geçiyordu. Neden diğer ailelerin çocuğu gibi ilgi görülüp sevilmemiştim? Benim onlardan ne eksiğim vardı?
