Ertesi gece saat 02.00. Doğa odasında bir sağa bir sola yürüyordu. Masasında antiseptik solüsyonlar, steril gazlı bezler ve makas hazırdı. Kalbi her adımda güm güm atıyordu. "Gelmeyecek" diye umut etmek istiyordu ama o adamın sözünü tutan bir tür yırtıcı olduğunu biliyordu.
Tam 02.15’te kapı tıklandı ve içeri Karan girdi. Bu kez yalnızdı, üzerinde koyu gri bir kazak vardı. Odaya girdiği an mekanın havası değişti.
"Geç kaldın," dedi Doğa, yetersiz bir cesaret gösterisiyle.
Karan gülümsedi. "Trafik vardı."
Karan koltuğa oturdu ve kazağını yukarı sıyırdı. Yaranın etrafı temiz görünüyordu, Doğa müdahale ederken ne kadar profesyonel olduğunu bir kez daha kanıtlamıştı. Doğa, adama yaklaştı. Eldivenlerini giydi. Eğilip dikişleri kesmeye başladığında aralarındaki mesafe sıfırlandı. Karan, kızın saçlarından yayılan papatya kokusunu içine çekti.
"Neden tıp?" diye sordu Karan aniden.
Doğa duraksadı, elindeki cımbızla bir dikişi çekerken mırıldandı: "İnsanları iyileştirmek... Hayatı ellerinde tutmak güzel bir duygu."
"Benim işim de hayatları elinde tutmak," dedi Karan. "Ama ben iyileştirmem."
"Biliyorum," dedi Doğa, adamın gözlerine bakarak. "Siz yok edersiniz. Bu yüzden biz birbirimizin tam zıddıyız."
"Zıt kutuplar birbirini çeker doktor, bunu okulda öğretmediler mi?"
Doğa’nın eli titredi, cımbız adamın tenine fazla battı. Karan istifini bozmadı. Doğa son dikişi de aldıktan sonra geriye çekildi. "Bitti. Bir daha buraya gelmenize gerek kalmadı."
Karan ayağa kalktı. Doğa’ya doğru bir adım attı. Doğa arkasındaki masaya yaslanmak zorunda kaldı. Karan, iki elini masanın kenarlarına koyarak kızın kaçacak alanını kapattı.
"Seni unutmaya çalıştım bu bir hafta boyunca," dedi Karan, sesi neredeyse fısıltı gibiydi. "Seni o dosyaya gömmeye çalıştım. Ama yapamadım. Her gece bu karanlık odada bir kızın gözlerime bakıp bana kafa tutuşunu hayal ettim."
"Yapmayın..." dedi Doğa, nefesi kesilerek. Adamın göğsünün sıcaklığı kendi bedenine vuruyordu. "Ben bu hayatın insanı değilim. Sizin yanınızda bir gün bile hayatta kalamam."
"Seni o hayata sokmayacağım," dedi Karan kararlılıkla. "Seni bu dünyanın pisliğinden koruyacağım. Ama benden kaçamazsın Doğa."
Karan eğildi ve Doğa’nın şakağına uzun, derin bir öpücük kondurdu. Doğa gözlerini kapattı; içindeki korkunun yerini yakıcı, bilinmez bir his alıyordu. Karan geri çekildiğinde Doğa’nın gözleri buğulanmıştı.
Karan odadan çıkarken Doğa ilk kez arkasından "Bekle!" diye bağırmamak için dudaklarını ısırdı. Yasak olan, tehlikeli olan ve hayatını mahvedebilecek olan o duygu, Doğa'nın kalbine çoktan kök salmıştı.