Karan, telsizden gelen sesi duyduğu an dünyası başına yıkıldı. Evdeki gizli bölmeyi açtı. İki yıldır dokunmadığı, babasından kalma özel yapım siyah tabancayı çıkardı. Şarjörü takarken parmakları öfkeden sarsılıyordu.
Zafer içeri daldı. "Karan Bey! Bütün adamları topladım, limanı basıyoruz!"
"HAYIR!" diye bağırdı Karan. "Kimse gelmiyor! Araz kızı zehirlemiş, panzehir onun elinde. Tek bir adam görürse Doğa ölür!"
"Efendim bu bir tuzak, sizi orada öldürecek!"
"Bırak öldürsün!" dedi Karan, gözlerinden alevler saçarak. "Ona bir şey olursa ben zaten yaşamam!"
Karan, fırtınalı gecede terk edilmiş eski fabrikaya vardığında zaman daralıyordu. İçeri adımlarını attığında, tavandan sarkan tek bir lambanın altında, sandalyeye bağlanmış Doğa’yı gördü. Doğa’nın nefesi çok zayıftı, dudakları morarmıştı.
"DOĞA!"
"Dur orada!" Araz, üst kattaki balkondan belirdi. Elinde küçük bir cam tüp vardı. "Bir adım daha atarsan panzehir bu betonda kırılır."
Karan silahını yere attı. Ellerini kaldırdı. "Ne istiyorsan yap bana! Kızın suçu yok! Panzehiri ver!"
Araz yavaşça merdivenlerden indi. "Diz çök," dedi. "Babamın önünde diz çökmediğin gibi, benim önümde diz çökeceksin."
Karan hiç tereddüt etmedi. Koskoca Karan Soykan, Doğa’nın tek bir nefesi için Araz’ın önünde dizlerinin üzerine çöktü.
"Görüyorsun değil mi doktor?" dedi Araz, baygın Doğa’ya bakarak. "Senin o gururlu adamın şimdi bir hiç."
Araz silahını Karan’ın kafasına hedef aldı. "Son duanı et Soykan."
Ancak Araz’ın unuttuğu bir şey vardı: Doğa tamamen baygın değildi.