O gece eve ölümcül bir sessizlik çöktü.
Doğa, masada oturmuş, ellerini bardağın etrafına sarmış titriyordu. İki yıldır kurdukları o cennet, tek bir cümleyle fırtınanın ortasına yuvarlanmıştı. Karan ise camın kenarında durmuş, dışarıdaki karanlık denize bakıyordu. Saçlarını geriye itti, yumruklarını sıktı.
"Zafer’i aradım," dedi Karan, arkasını dönmeden. "Araz Karadağ üç hafta önce ülkeye giriş yapmış. Vedat’ın eski adamlarını etrafında topluyor."
Doğa ayağa kalktı, Karan’ın sırtına sarıldı. "Yine mi Karan? Yine mi o fırtına?"
Karan döndü, Doğa’nın yüzünü ellerinin arasına aldı. Gözlerinde derin bir pişmanlık vardı. "Seni bu pislikten koruyamadım. Sanmıştım ki..."
"Biz birlikteyiz," dedi Doğa, adamın sözünü keserek. "Kaçmayacağız ama o kanlı dünyaya da geri dönmeyeceksin! Bana söz verdin Karan. Bir daha eline silah almayacaksın."
"O adam seni hedef alıyor Doğa!" diye kükredi Karan, kontrolünü kaybederek. "Seni korumak için gerekirse cehennemin dibine kadar giderim!"
"Beni silahla değil, yanımda durarak koru!" dedi Doğa, gözlüklerinin arkasından yaşlar süzülürken. "Eğer yine o adama dönüşürsen, Araz beni vurmadan sen beni öldürmüş olursun."
Karan dona kaldı. Kızın gözlerindeki çaresizlik, kendi içindeki o uyuyan canavarı bir kez daha dizginledi.