Eskiçeşme’deki ahşap evin verandasından yükselen dalga sesleri, Doğa için dünyanın en güzel ninniydi. İki yıl geçmişti. İstanbul’un o boğucu, kanlı karmaşası geride kalmış; Doğa kasabadaki küçük sağlık ocağında doktorluk yapmaya, Karan ise hayatında ilk kez silahların gölgesi olmadan nefes almaya alışmıştı.
Soykan İmparatorluğu’nun dizginleri Zafer’e devredilmiş, meşru ticaret dışındaki tüm karanlık bağlar koparılmıştı. Karan, her sabah Doğa’yla birlikte uyanıyor, kasabanın balıkçılarıyla sohbet ediyor, ruhundaki o köklü yaraları Doğa’nın şefkatiyle sarıyordu.
Ancak yeraltı dünyasında dökülen kan hiçbir zaman toprağa karışıp yok olmazdı; sadece kurumayı beklerdi.
Bir salı akşamı, Doğa sağlık ocağından dönmüş, mutfakta akşam yemeğini hazırlıyordu. Karan verandada oturmuş, Doğa’nın kendisine aldığı tıp dergilerinden birini karıştırıyordu. Tam o sırada kapının önünde yabancı bir motor gürültüsü durdu.
Karan’ın refleksleri iki yılda paslanmamıştı. Otomatik bir hareketle beline gitti el; fakat belinde artık silah yoktu. Kaşlarını çatarak ayağa kalktı.
Eve doğru yürüyen adam, siyah bir deri ceket giymiş genç biriydi. Yüzündeki keskin hatlar ve sol gözünün altındaki o tanıdık dövme, Karan’ın kanını bir anda dondurdu.
"Karan Soykan..." dedi genç adam, durarak. "Beni tanımadın mı? Ben Araz Karadağ."
Karan’ın göğsü sıkıştı. Araz... Vedat Karadağ’ın yıllar önce yurt dışına kaçırdığı, varlığından kimsenin haberdar olmadığı öz oğluydu.
"Seni buraya kim gönderdi?" dedi Karan, sesi iki yıl aradan sonra ilk kez o eski, katıksız tehlikeyle kısılarak.
Araz hafifçe güldü. "B Babamı gömdüğün gün bu şehirden kaçtım ama intikamımı gömmedim Karan. Kasabada huzurlu bir emeklilik yaşadığını duydum. Yanında da o meşhur doktor hanım..."
Mutfak kapısı açıldı. Doğa, elindeki bezle dışarı çıktı. "Karan, kim geldi—"
Doğa’nın gözleri Araz’a kaydı. Ortamdaki ölümcül gerilimi hissettiği an adımları durdu.
Araz, Doğa’ya bakıp şapkasını hafifçe kaldırdı. "İyi akşamlar doktor hanım. Babanın katiliyle yaşamak nasıl bir duygu?" Sonra Karan’a döndü: "Bu gece sadece selam vermeye geldim Soykan. Ama bil ki, babamın hesabını kapatmadan bu dünyadan gitmeyeceğim. Sana öyle bir acı yaşatacağım ki, o kızı kurtardığına lanet edeceksin."
Araz arkasını dönüp motoruna bindi ve gaza basarak gecenin karanlığında kayboldu.