Nezarethanenin soğuk betonuna vuran cılız ışık, Doğa’nın gözlük camlarında soluk yansımalar oluşturuyordu. Duvarların nemli kokusu, acil servisin o güvende hissettiren dezenfektan kokusundan çok uzaktı. Ancak Doğa’yı asıl üşüten şey taş zemin değil, kapının önünden geçen polislerin fısıltılarıydı. Karan’ın adı her geçtiğinde, koridordaki hava biraz daha ağırlaşıyordu.
Demir parmaklıkların kilit mekanizması tok bir sesle gıcırdadı. Komiser, yanında şık takımlı, çelik gibi soğukkanlı duran bir adamla içeri girdi.
"Dr. Doğa Yılmaz, avukatınız geldi," dedi komiser, Doğa’ya tiksintiyle karışık bir merakla bakarak. "Yarım saatiniz var."
Giren adam, Soykan Ailesi’nin en kıdemli hukukçusu Selim Bey’di. Masaya evrakları sererken Doğa hızla doğruldu. "Karan nerede? O iyi mi?"
Selim Bey, gözlüklerinin üstünden Doğa’ya baktı. "Karan Bey dışarıda bir savaş yürütüyor Doğa Hanım. Haşmet Sancakar’ın kurguladığı bu tuzak, sadece sizi yakmakla kalmadı; Karan Bey’i de devleti karşısına almaya zorluyor. Eğer bu gece buradan çıkmazsanız, Karan Bey emniyet binalarını dahi hedefe koyacak kadar kontrolden çıkmış durumda."
Doğa’nın nefesi tıkandı. "Benim yüzümden kana batacak..."
"O yüzden sizi buradan bu gece tereyağından kıl çeker gibi çıkaracağız," dedi Selim Bey, dosyadan bir belge çıkararak. "Şikâyeti yapan ajanın ifadesindeki çelişkileri bulduk. Ancak dışarı çıktığınızda hiçbir şey eskisi gibi olmayacak. Haşmet Sancakar açıkça savaş ilan etti."
Doğa kağıdı imzalarken elleri artık titremiyordu. Korkunun yerini, sevdiği adamı bu felaketten çekip alma arzusu almıştı.