Sabahın erken saatleriydi...
Küçük, eski bir evin içinde alarm çaldı.
Kürt Feraye gözlerini yavaşça açtı. Tavandan su damlıyordu. Yatağından kalkıp mutfağa geçti. Buzdolabını açtı.
İçeride sadece:
- yarım ekmek
- biraz peynir
- ve su vardı.
(fakfakirler)
Feraye derin bir nefes aldı.
Feraye:
“Bir gün… bu hayattan kurtulacağım. Sadece biraz sabır.”(he hee kurtulursun kanka aynen)
Annesi Nuran içeri girdi.
Anne:
“Feraye, bugün iş görüşmen vardı değil mi?”
Feraye:
“Evet anne. Bu işi almak zorundayım.”(yoksa açlıktan geberecekler)
Feraye hazırlanıp evden çıktı.
Kalabalık sokaklarda yürüyordu. İnsanlar ona çarpıp geçiyordu. Ama kürt hedefinden vazgeçmiyordu.
Tam karşıdan lüks siyah bir araba hızla döndü.(hayatında fakirlikten dolayı böyle güzel araba görmemişti)
Feraye korkup geri çekildi.
Feraye:
“AYOLL BURNUMA GELİYORDU SALAKMISIN YAĞĞ"
Araba son anda durdu.
Kapı sertçe açıldı.
İçinden takım elbiseli, ciddi bakışlı bir adam indi.
Bu adam… Kayaydı.
Zengin. Soğuk. Kibirli.
Kaya:
“Önüne bakarak yürüsene gerizekalı.”
Feraye sinirlendi.
Feraye:
“Ben mi? Sen araba sürmeyi öğren önce hırto!”
Kaya kaşını kaldırdı.
Kaya:
“Bana ses tonuna ve dediklerine dikkat et.”
Feraye:
“Etmezsem ne olacak?”(ebenin nikahı olacak🥰)
İkisi de birbirine sert sert bakıyordu.
Sokaktakiler durup onları izlemeye başladı.
Kaya:
“Belli ki sorun çıkarmayı seviyorsun yoluna git mk.”
Feraye:
“Belli ki kendini bir şey sanıyorsun ezik.”
Kaya hafifçe güldü.
Kaya:
“Benim kim olduğumu biliyor musun?”
Feraye kollarını bağladığğ.
Feraye:
“Hayır. Bilmek de istemiyorum bebeyamm.”
Bu cevap Kaya’yı şaşırttı.(😢)
Çünkü herkes onu tanırdı.
Herkes ona saygı duyardı.
Ama bu kürt…
Korkmamıştı.
Feraye dönüp yürümeye başladı.
O surrada çantasındaki dosyalar yere düştü.
Kağıtlar etrafa savruldu.(fiçuğ fiçuğğ)
Kaya istemsizce eğilip birini aldı.
Kağıtta yazıyordu:
İş Başvurusu — Feraye Candan
Kaya dosyaya baktı.
Sonra Feraye’ye.
Kaya:“Demek iş arıyorsun zeka seviyesi.”
Feraye kağıdı elinden çekti.
Feraye:
“Seni ilgilendirmez concik.”
Kaya:
“Belki yardım edebilirimğğ.”
Feraye gözlerini kıstı.
Feraye:
“Senin yardımına ihtiyacım yok hıyar.”
Feraye arkasını dönüp gitti.
Kaya olduğu yerde kaldı.
İlk kez biri ona böyle davranmıştı.
Arabasına bindi.
Ama aklında tek bir kişi vardı.
Kürdo Ferayeğğ.
Kaya (kendi kendine):
“İlginç kığğz…”
(Kaya arabayla ofisine gider)
Feraye yürürken söylenir:
Feraye:
“Ne hırt adam ya…”
Ama yüzünde garip bir ifade vardır.
Sanki…
Salak feraye Kayayı sevmeye başlar...
1. BÖLÜM SONU
