Tok bir ses odada yankılanırken yanağımı buldu elim… Tekrar… Tekrar attım kendime tokat… Bunların hepsinin suçlusu bendim… Olanların hepsinin tek bir suçlusu vardı: O da bendim… Tekrar buldu elim kafamı… Tekrar yoldum saçlarımı… Tekrar parçaladı tırnaklarım yüzümdeki deriyi…
İki el tuttu benim elimi. İki masum el tuttu bir katilin ellerini… Vurmak için değil, zarar vermek için değil… Durdurmak için… Yanan ateşi söndürmek için… Bir katilin kendisine zarar vermesini engellemek için… Çabaladım… Çırpındım… Kurtulmak için… Kendimi cezalandırmaya devam edebilmek için. Ama o iki el beni bırakmadı… Bana izin vermedi…
Beni yere attı… Altımda bir beden daha ezildi… ‘’Sakin ol.’’ dediğini duyabildim uğultular arasından. Ama olamazdım… Tırmaladım… Kestim… Kanattım… Altımdaki bedenin kanı benim kanımın olduğu zemini süslemeye başladı… Benim iyiliğimi düşünen bir bedenin daha aktı kanı toprağa… Masum bir canın daha aktı kanı toprağa…
Ona zarar veremezdim… Onun bir suçu yoktu… Suçlu olan bendim… Onun da kanının akmasına gerek yoktu…
Kanlarımız devam etti akmaya… Bırakmadı içimde yanan alev yakacak bir şey… Pişmanlık bırakmadı gerisinde bir gerekçe… Kalmadı gücümden kullanılabilecek bir damla…
Savaşımın bittiğini belirten bir çığlık süsledi odayı… Gözyaşlarım yanaklarımda süzülmeye başlarken boğazımdan çıkan hıçkırıklar hareket etmemi engelleyen birer kelepçeye dönüştü. Ama o beni bırakmadı… Tuttuğu elleri bırakmadı… Bir katilin elleri olduğunu biliyordu bu ellerin… Ama bırakmıyordu onun canını acıtan elleri…
‘’Sakin ol.’’ dedi yine yorulan sesiyle. Bu sefer başka bir çığlık süsledi odanın atmosferini.
‘’Sakin ol.’’ diye yineledi bu sefer daha buyurgan bir ses tonuyla… ‘’Dur artık… Yakacak hiçbir şey kalmadı içinde. Yetmedi mi kendinin bu kadar parçaladığın? Dur artık!’’ dedi hâlâ benim için çabalamaktan bıkmayan o. Hıçkırıklarım birbirine karışırken ona sarılmak istedi içimdeki zayıf bir umut…
