Efsun, hastaneye gittiğinden beri Kaan’ı aklından çıkaramıyordu. Özellikle de o an, koridorda çarpıştıkları günden sonra, her geçen dakika kalbinde bir yerlerde bir şeyler daha derinden hissediyordu. İyi niyetli bir kahve kazası, beklemediği bir şekilde hayatına bir sızı gibi girmişti.
Bir akşam, yoğun bir nöbetten sonra, Kaan’ın mesajı geldi:
"Biraz kafanı dağıtmak ister misin? Kahve içmeye ne dersin?"
Efsun, telefonun ekranına bakarken, bir yandan da içindeki çekim hissini reddetmeye çalışıyordu. Bu kadar çabuk bir şekilde duygusal bir bağ kurmak istemiyordu. Ama sonunda, bir şekilde cevabını verdi:
"Olur, ama bu sefer ben ısmarlayacağım."
Birlikte geçirecekleri zaman, ne kadar basit bir teklif gibi görünse de Efsun için çok anlamlıydı. Kaan’ın her hareketi, her bakışı ona farklı bir şekilde hitap ediyordu. Sadece iş arkadaşlığı değil, bir araya geldiklerinde hissettikleri şey çok daha derindi.
Kaan, hastanenin önündeki kafede bekliyordu. Efsun, gözlüklerini takarak içeri girdiğinde, Kaan hemen ona gülümsedi. Efsun, zor da olsa bir şekilde gülümsedi ve oturdu.
"Bugün nasıl geçti?" diye sordu Kaan, bir yudum kahve alırken.
Efsun, hafifçe omuzlarını silkerek, "Yorucuydu ama işin güzel yanı hastalarla bir bağ kurabilmek." dedi. "Sadece şifa vermek değil, onların hissettiklerini anlamak da önemli."
Kaan, başını sallayarak ona dikkatle baktı. "Benim işim de biraz öyle. Ama insanlar genellikle kalpten ziyade, sadece fiziksel yönlerine odaklanıyorlar."
O an, Efsun’un gözleri Kaan’ın gözlerine takıldığında bir şeyler farklıydı. Gözlüklerinin arkasında, gözlerinin derinliklerinde bir yumuşaklık vardı. İçindeki his, her geçen dakika daha da büyüyordu.
Kısa bir sessizlik oldu, ikisi de birbirlerine dikkatle bakıyordu. Sonra Kaan gülümsedi.
"Yavaşça birbirimize alışıyoruz galiba." dedi.
Efsun hafifçe gülümsedi, ama cevapsız kaldı. Aralarındaki çekim, kelimelerden daha fazlasını ifade ediyordu.