Kapıyı tıklatmak için kalkan elim hızla indi ve az önce soğuktan donan parmaklarımın şimdi terlediğini ancak fark edebildim.
Sonra başka bir erkek yardım dilenir bir tavırla inledi. O zaman anladım. İki çocuk kavga ediyordu. Ses koridorun sonunda ayrılan ve benim buradan göremediğim köşeden geliyordu. İç sesimle mantığım büyük bir savaş vermeye başlamıştı bile.
Git ve ne olduğunu gör, diyen iç sesime mantığım saçmalama, zarar gören sen olursun, görmemiş gibi davran diye bağırdı. Mantığıma uymak üzereyken tekrar "Yalvarırım!" diye bir ses duyunca minik adımlarla oraya ilerledim.
Kendimi az önceki davranışım yüzünden azarladım, burada aylaklık etmek yerine gidip oraya bakmam ve gerekirse müdüre şikâyet etmem gerekiyordu. Başımı uzattığımda ilk dikkatimi çeken şey siyah renk oldu. Siyah kazak, siyah kot, siyah bot ve dağınık, aralarında çikolata kahvesinin de olduğu siyah saçlar...
Siyahlı çocuk, sanırım onun için en iyi tanım bu olurdu. Altındaki çocuğu dövüyordu. Alttaki çocuk telef olmuştu. Gözlerimin şahitlik yaptığı bu manzara korkunçtu.
"Daha fazla acı çekmeni istiyorum. Anlıyor musun?" Sesini yükseltti. "Bir daha kurallarımı bozmaya cesaret edememen için." Sesindeki ölümcül sakinlik gerilmeme neden olurken duvara çarptım ve dudaklarımdan kaçan küçük çığlıkla siyah çocuk varlığımı fark edip, bakışlarını bana çevirdi.
