O KARANLIKTI
ve ben karanlıktan korkarken nasıl ona sığınırdım?
Masal'ın Bakış Açısından
Lanet olası yeni okul! Lanet olası ilk gün! Lanet olası zengin veletleri!
Kasvetli, siyah ve gri arasında mekik dokuyan ve yağmurun yağacağını haber veren ton gökyüzüne hâkimken, elimdeki son moral kırıntılarının bile altında olan havanın derecesine aldırmayarak elimdeki kırmızı eldivenleri çıkardım. Şansım varsa bugün yağmur yağmazdı. Yanımda şemşiyem olmadığı için, ıslanmak şu an pek de hoş bir seçenek gibi durmuyordu. Boynuma doladığım, eldivenlerimle aynı renk olan atkımı da çıkardıktan sonra sırt çantamın içine tıkıştırdım ve boğumları kızarmış olan ellerimi pantolonumun cebine yerleştirdim. Kolumda duran saatin yelkovanı on ikiyi, akrebi ise dokuzu gösteriyordu. Derse ilk günden yarım saat geç kalmıştım. Bunu hoş karşılanacağını düşünmüyordum. Çünkü yeni okulum, biricik Gürel koleji disiplinin sözlükteki karşılığı anlamına gelmiş, özel okul olmasına rağmen katı kuralları olan bir yerdi.
İç geçirdim ve okuldaki bekçilerin olduğu kısma öğrenci kartımı gösterip kapının açılmasını bekledikten sonra içeri girdim. Okulun yolu iki kısma ayrılmıştı. Sağ taraf yayalar, sol taraf ise araçlar içindi yollar uzadıktan sonra giriş kapısının önünde kesişiyordu. İki yolun ortasındaki küçük bölmede oldukça estetik görünen ve adını bile tam anlamıyla bilemediğim bir sürü çiçek dikilmişti. Bahçenin okul kapısından sonraki bölümde çardaklar ve banklar için ayrılmış, yağmurlu günlerde bile çocukların oturmalarını sağlamak için özel tasarlanmıştı. Aynı şekilde ilkbahar ve yaz aylarında gölge olması için söğüt ağaçları da her bankın biraz gerisinde duruyordu. Okul, baktığım resimlerinden ve tahmin ettiğim konumundan daha büyüktü. Bina, bahçenin tam ortasındaydı ve daha tam olarak göremediğim bir arka bahçesi ve otopark kısmı vardı. On sekiz yaşımda olmama rağmen araba kullanmayı bile bilmezken, kendine ait neredeyse dudağımı uçuklatacak arabaları olan çocuklar görmem açıkçası kendimi böcek gibi hissetmeme neden olmuştu.
