İnsanlar bekler, insanlar umudu olmayan kişileri bekler, insan sevdiğini bekler. Çünkü insan en güvendiğiden yiyince darbeyi sanki o yara bir yara değilde, ondan kalan hatıradır. Ama yalan o kalan yara yaradır. Çünkü insan sevdiğini yaralamaz. İnsan sevdiğini korur.
Ben Ayça bir yıldır hayatımı altüst eden kişiyi bekliyorum. O benim hayatımı altüst etti biliyorum ama bekliyorum. Belki öpmek için, belki öldürmek için. Bilmiyorum ama bekliyorum.
Ben Alkanların kızı Akça. Babam bir mafya lideri ve bende onun varisiyim. Onunla tanışmadan önce çok güçlü biriydim ama şu anda hastane yataklarında sürüklenen biriyim. Çünkü ben lösemiyim
Hastalığım iyi yerlere gitmiyor ama babam bunun için çabalıyor. Babam benim en iyi dostum ve sırdaşım. Ama ben babamdan bile onu salladım.
Doktorlarda neden hastalığım kötüye gittiğini anlamıyor çünkü kimse bilmiyor derdimi ve dermanımı.
Ne demişler kimse bilmez ağrım nerdedir, merhem elimde sızısı içerdedir.
**
5 yıl sonra
Arabamın kapısı açılınca topuklularimla indim. Gözlüğümü çıkartıp karşımda duran şirkete döndüm. Burası benimdi. Aslında böyle şan şöhret ile ilgilenmezdim. Benim ilgilendiğim güçtü.
Bu güç beni bulmuştu artık Alkanların başında ben varım. Bundan sonra beni hiç kimse duramaz. Bir zamanlar çok kötü bir hastalık geçirdim bu yüzden beni çokça yıkmaya çalışanlar oldu. Biride o
Şimdi ise bambaşka biri vardı. O sıska Ayça gitmiş yerine Ayça Alkan gelmişti.
Şimdi ise halletmem gereken bir masa vardı. Dediğim gibi herkesten intikamımı alıcaktım. Herkes benim önümde diz çökücekti.
(Begendiyseniz devamı gelecek)