Birer birer unutuldu mutluluklar, gülüşmeler, hatıralar.. Herkes başka yere savruldu. Başka yerde çiçek açtılar.
Kafamı kaldırıp baktığımda koskoca gökyüzünü görürüm hep sanki onda nefes alıyormuşçasına. Huzur dolar içim unuturum acımı, hüzünümü. Koskoca gökyüzünde tek bir kuş gibi hissettirecek insanın karşıma çıkacağını bilemezdim elbette.
Kırgınlıklar geçer, umutlar biter. Ama yeni sulara yelken açılır, yeni umutlar keşfedilir.
Nefes aldıkça umut var demektir unutma..
Karanlık, soğuk bir evdeydim gözlerimi açtığımda. Hiç tanımadığım pekte kestiremediğim bir yerde. Karanlığı çok sever olmuştum bana inanmasanda.
Gözlerimi açtığımda bakıştığım bir çift gözün bu kadar güzel bakacağını tahmin edemezdim. Kafasında savaşların döndüğünü kim baksa anlardı derin gözlerinden anlaşılmak istemese de..
"İyi misin?" dedi. İyiyim diyemedim.
"Ordan bakınca iyi mi gözüküyorum?"
"Çenen açılmış maşallah." Egoya bak İngiltere prensi mübarek.
"Egon senden büyük. Neredeyim ben? Neden burdayım?"
"Öyledir. Güvendesin. Benim evimdesin."
Onun evinde miydim? İlk defa gördüğüm birinin evinde. Beni kaçırmış olamaz herhalde diye düşündüm.
"Benimle ne alıp veremediğin var?"
"Seni kaçırmışlardı. Teşekkür edeceğin yere hala söyleniyorsun. Seni ben kurtardım yani artık bana borçlusun."
"Ben mi dedim beni kurtar diye?"
"O an yanıt veremiyeceğin için kurtarmamı isteyeceğini düşündüm.Malum böyle birine kimse karşı koyamaz."
"Allahım gerçekten yürüyen egosun sen. Kusucam şimdi."
"Tamam çok konuşma evin neredeyse bırakayım."
"Bırakmana gerek yok nerde olduğumu söyle ben giderim."
"Sende fazla nazlı çıktın."
"Milas'ta oturuyorum. Daha fazla seninle aynı yerde nefes almak istemiyorum. Egon bulaşıcak."
"İstesende benim gibi olamazsın" dedi.
O andan itibaren hiç konuşmadık usulca onu takip ettim. Arabaya bindik. O kadar sıkılmıştım ki radyoyu açtım.
Ölümle Yaşam Arasında çalmaya başladığında yeniden gözlerimiz buluştu. Sadece susmuştuk.
"İşte geldik."dedim.
Ne o beni sorguladı ne de ben ona açıklama gereği duydum.
"Bıraktığın için teşekkürler."
"Bidaha olmaz zaten."
"Eğer her zaman böyleysen insanlar seninle savaşıyordur."
"E zaten."
Arabanın kapısını çarpıp apartmana doğru yöneldim.
İçimden bi ses daha çok birbirimize savaş açıcaz, daha çok görüşücez diyordu.