Yaralarımı Yıldızlarla Sar

Hayat cidden bu mudur birine bağlı olan şey midir? Birinin lafıyla mutlu olup paramparça olmak mıdır? İnsanlar ne der diye yaşamak mıdır? Eğer öyleyse bu bizim hayatımız değil insanların hayatı oluyor. Ölmek ve yaşamak nefesimize mi bağlıdır sahiden? Hayatımıza girip çıkan insanların haddi hesabı yok ve gelip geçici insanların bıraktığı kalıcı izler var ne kadar da saçma. Büyümek buysa bırakın ben çocuk kalayım. Çünkü üzülerek yaşamak varken neden üzülerek yarı ölüm haline kendimi teslim ediyorum ki. Biri bizi üzüyor diye dünyamız başımıza yıkılıyor ya da yıkıldığını zannediyoruz. Ama her yıkıldığımızı zannettiğimizde yeniden ayağa kalkmayı da başarabiliyoruz. Düşe kalka büyüyoruz belki de. Pişman değilim ama keşke kendime daha iyi şartlar altında yazık etseydim. İnsan kırıldıkça değişir diyorlar ya sahiden doğru insan bi kere kırılınca bir daha olmuyor işte aynı şekilde bakamıyor hayata aynı şekilde gülemiyor. Çünkü kalbinde ya da aklında bir şeyler eksik kalıyor . Yapboz gibi eksik olan parça tamamlanmadığı sürece o resim güzel gözükmeyecektir. Elimden gelen her şeyi yaptım inan ki. Mücadele ettim. Kalmak için çabaladım. Bir gün gitmemin seni üzeceğine emindim, üzüldüğünde yanında olmak için çabaladım. Pişman olursan altta kalma diye. Çünkü bilirim pişman olursan, mutsuz olursun sen. Olmadı . Elveda.. Diye bitirmiş yazar.