Bir gece, okulun çatı katında Defne yıldızlara bakıyordu. Yanına biri oturdu — Aras. Yüzü yorgun, gözleri doluydu.
— Özür dilerim, dedi, sesi titreyerek. Korkuyordum. Herkesin ne düşündüğünden, babamdan, her şeyden. Seni kaybedeceğimi bile bile seni uzaklaştırdım. En büyük aptallığı yaptım.
Defne, yıldıza bakmaya devam etti:
— Neden şimdi söylüyorsun Aras?
— Çünkü anladım. Başarının, popülerliğin hiçbir anlamı yok. Eğer yanında paylaşacağın biri yoksa… hiçbir şey anlamı yok. Sen benim en güzel yıldızımdın ve ben seni söndürdüm.
Defne yavaşça döndü, ona baktı:
— Aras… Ben seni affedebilirim. Ama eski biz geri gelmeyecek. Sen bana ihtiyacın olduğunda beni bıraktın. Şimdi ben kendi başıma parlıyorum. Ve bu, senin eserin......