Defne günlerce okula gelmedi. Ağladı, yıkıldı, ama sonra resim defterini açtı. Aras için çizdiği tüm resimleri gördü. Ve bir tane daha çizdi — bu kez tek başına, ama çok daha parlak bir yıldız.
Okula döndüğünde farklıydı. Başını dik tutuyordu, resimleriyle, duruşuyla, gülümsemesiyle parlıyordu. Kimse onu üzemeyecekti artık.
Aras her gün onu izliyordu. Defne artık ona bakmıyordu bile. Başka biriyle konuşuyor, gülüyor, mutluyordu. Ve Aras, her geçen gün daha da kayboluyordu. Arkadaşları onu bıraktı, babası yine kızıyordu, ve en önemlisi — tek anladığı insanı kendi elleriyle uzaklaştırmıştı.