10 Şubat 2000-Ankara
Yine bahçede koşuşturuyordu 3 yaşında ki minik Ülkü. 7 yaşında ki Ülkü'nün abisi Korhan lojman kaldırımda oturmuş minik kardeşini ciddiyetle izliyordu, çünkü düşecek olursa koşarak onu yerden kaldıracaktı kardeşi incinsin hiç istemezdi. O esnada Nurgül Yılmaz balkona çıktı "Ülkü! Koşuşturma terleyeceksin, abin nerde?" Korhan hemen oturduğu yerden kalktı ve annesinin onu görebileceği yere geçti, "Buradayım anne!" diye seslendi annesine. Annesi yine minik oğlunun kardeşini izlediğini alayınca gülümsedi "Korhan'ım hadi eve gelin babanız gelecek birazdan." dediği anda Ülkü yerinde durdu ve mavi gözleriyle annesine baktı "Babam gelicek?" diye kendince soru yöneltti. Korhan minik kardeşine döndü "Evet maviş babam gelecekmiş, hadi gel eve çıkalım." Ülkü abisinin elini hemen tuttu ve içinde ki heyecanla binalarının içine girip eve çıktılar. Eve girdiklerinde küçük Ülkü hemen camın önüne koştu. Bir süre sonra Yüzbaşı Fikret Yılmaz lojman bahçesinden içeri girdi, Ülkü hemen bağırdı "Baba geldi, baba geldi" koşarak kapıyı açtı ve babasının binaya girmesini bekledi, apartman ışıkları yanınca Ülkü heyecanını gizleyemeyip seslendi "Baba?!" Fikret kızının sesini duyduğu anda gülümsedi "Mavişim." diye o da seslendi. Ülkü yerinde zıplamaya başladı, o sırada abisi Korhan da çoktan arkasına gelmişti. Fikret kapının önüne gelince hemen maviş kızını kucağına aldı "Kızım" dedi özlemle, bir yandan da diğer kolunu oğlu için açmıştı, Korhan'da hemen babasının kollarının arasına girdi ve sıkıca sarılırlarken Nurgül'de gelmişti kocası ve çocuklarına mutlulukla bakıyordu. Fikret aynı Ülkü gibi mavi gözlü karısını görünce çocuklarını bırakıp çok sevdiği karısına sıkıca sarıldı "Hoş geldin" dedi Nurgül özlemle. Fikret'te aynı özlemle "Hoş buldum" dedi. Minik Ülkü hemen kıskanıp babasının bacağına sarıldı Korhan'da kardeşine arkadan sarıldı ve ailecek özlem giderdiler, ama bilmedikleri şeyin 2 yıl sonra daha büyük bir özlem yaşayacaklarıydı...