Victor, o gece aynaya bakmamaya çalışsa da, yatak odasının köşesinde gergin bir şekilde durdu. Nefesini toparlayıp aynaya baktı. Sesini titreyerek çıkardı:
“Seni duyuyorum. Sen kimsin?”
Ama ayna, sessizliğini korudu; hiçbir değişim yoktu. Sanki her şey normaldi.
Victor, bir an aklını kaybettiğini düşündü. Kendini zorlayarak yatağa geçti, üzerini çekti. Gözlerini kapattığında, hafif bir baş dönmesiyle zihninde o bakışın yankılandığını hissetti. Yavaş yavaş o geceyi unutmaya çalışırken, sabahın ilk ışıkları odanın içine sızdı.
Victor gözlerini açtığında, o gecenin belirsizliği hâlâ üzerindeydi. Odayı yavaşça taradı; her şey yerli yerindeydi ama içindeki huzursuzluk geçmemişti. Yavaşça kalktı, pencereye yaklaştı. Dışarıdaki gri hava sanki onun içindekini yansıtıyordu. Sokak sessizdi.Kahvaltı hazırlamaya çalıştı, ama her lokma boğazından zor geçti. Evden çıkarken adımları ağırdı. Kapıya yönelirken zihninde hâlâ o sessiz bakışın izi vardı.
Okula doğru yürürken düşünmemeye çalıştı. Ama düşünceler, adımlarından hızlıydı.Koridora girdiğinde, her zamanki kalabalık onu içine çekti. Sesler, kahkahalar, çarpan omuzlar… her şey aynıydı. Ama o aynı değildi.
Tam yürümeye devam edecekken bir ses duydu.
“Yine kendi dünyanda mısın, James?”
Dorian.
Etrafında küçük bir gülüş yayıldı. Victor duraksadı. İçinde tanıdık bir şey yükseldi ama bu sefer farklıydı. Daha sert. Daha net.
Dorian tekrar ona baktı, alaycı bir gülümsemeyle.O an Victor’un içindeki o sessizlik kırıldı.Duruşunu düzeltti.
Başını kaldırdı.
“Artık sus.”
Koridor bir anda sessizleşti.
Bu cümle, sadece Dorian’ı değil, herkesi durdurmuştu.Dorian’ın yüzündeki ifade bir anlığına dondu. Maya bile kısa bir an tepki veremedi. Victor ise olduğu yerde kalmıştı. Kendi söylediği sözün ağırlığını ilk kez hissediyordu. Kalbi hızla atıyordu. Ama geri adım atmadı.
İlk kez.
Zil çaldığında, kalabalık tekrar hareketlenmeye başladı. Sesler geri geldi ama aynı değildi artık. Victor sırtını yavaşça dikleştirdi. Dorian bu kez bakmadı. Belki istemedi, belki de nasıl bakacağını bilemedi.
Victor yürümeye devam etti.Koridorda ilerlerken içindeki o garip hissin ağırlığını hâlâ taşıyordu ama bu kez farklıydı. Sadece korku değildi. Adımlarını yavaşlattığı anda yanında birini fark etti.
Maya.
Yanına gelmişti.
“Victor,” dedi, hafifçe başını eğerek.
“Bir şey sormak istiyorum.”
Victor ona baktı ama cevap vermedi.
“Dün… biraz gariptin,” dedi Maya.
"Bugün de öylesin. Bir şey mi oldu?"
Victor kısa bir an durdu. Ne söyleyeceğini bilmiyordu.
“Bilmiyorum,” dedi sonunda.
“Sadece… kendimi farklı hissediyorum.”
Maya onu birkaç saniye izledi. Sonra hafifçe gülümsedi.
“Belki de sadece çok düşünüyorsundur,” dedi. “Ama istersen… konuşabilirsin.”
Victor cevap vermedi. Ama bu sefer bakışını kaçırmadı.
Zil ikinci kez çaldığında yollar ayrıldı. Victor sınıfa doğru yürürken, içindeki o huzursuzluğun yerini başka bir şeyin aldığını fark etti. Bu bir cevap değildi.
Ama bir başlangıçtı.Sınıfa girdiğinde her şey yerli yerindeydi. Sıralar, tahtadaki yarım silinmiş yazılar, camdan içeri süzülen soluk ışık… Her şey olması gerektiği gibiydi. Ama Victor için hiçbir şey tam olarak aynı değildi. Yerine geçti. Çantasını yavaşça bıraktı, defterini açtı. Kalemi eline aldı ama yazmadı. Sadece bekledi.
Etrafındaki sesler yeniden bir uğultuya dönüşmüştü. İnsanlar konuşuyor, gülüyor, sıradan şeyler anlatıyordu. Sanki az önce koridorda olan hiçbir şey yaşanmamış gibiydi.
Ama yaşanmıştı. Victor bunu hissediyordu.
Bir an başını kaldırdı. Gözleri sınıfın önüne kaydı. Dorian, her zamanki gibi rahat bir şekilde oturuyordu. Yanındaki biri bir şey anlatıyordu, o da yarım bir gülümsemeyle dinliyordu. Ama bir an… bakışı kaydı.Kısa bir anlığına Victor’a baktı. Bu bakış eskisi gibi değildi.
Victor gözlerini kaçırmadı.
İlk kez.
O anın içinde tuhaf bir gerilim vardı. Sessiz ama keskin. Sanki görünmeyen bir şey, aralarında ince bir çizgi gibi gerilmişti.
Victor kalemini sıktığını fark etti. Parmakları istemsizce gerilmişti. Gevşetmek istedi.
Ama bırakmadı.
Sanki bir şey, o küçük hareketi bile kontrol ediyordu. Derin bir nefes aldı. Kendini toparladı. “Normal,” diye geçirdi içinden. “Sadece normal.”
Ama bu düşünce bile tam oturmadı.Ders başladı. Öğretmenin sesi sınıfın içinde dolaşmaya başladı. Cümleler, tahtaya yazılan formüller, açıklamalar… Victor hepsini duyuyordu ama hiçbirine gerçekten odaklanamıyordu. Zihni sürekli kayıyordu.
Bir noktada öğretmen bir soru sordu. Sınıfın ortasına bıraktı soruyu. Kimse cevap vermedi. Kısa bir sessizlik oldu. Victor cevap vermek istemedi. Hatta düşünmedi bile.
Ama…
“Elbette öyle değil."
Ses sınıfın içinden yükseldi.
Victor’un sesi.
Kendi söylediğini birkaç saniye sonra fark etti. Başını kaldırdı. Kalbi bir anda hızlandı.Sınıf ona bakıyordu.
Öğretmen kaşlarını hafifçe kaldırdı.
“Peki,” dedi. “Devam et.”
Victor durdu. Devam etmek istemedi. Ama kelimeler gelmeye başladı.
"Çünkü denklemdeki değer sabit değil… değişken yanlış alınmış.”
Cümleler akıyordu.
Düzgün. Net.
Sanki önceden hazırlanmış gibiydi. Victor konuşurken kendini dinliyordu. Bu… o değildi. En azından tamamen o değildi. Cümle bittiğinde sınıf birkaç saniye sessiz kaldı.Sonra öğretmen başını salladı.
“Doğru,” dedi.
Bu tek kelime sınıfın içinde yayıldı. Fısıltılar başladı.
“James mi söyledi?”
“Nasıl yani?"
Victor sustu.
Kalemi hâlâ elindeydi. Ama parmakları hafifçe titriyordu. Gözlerini deftere indirdi. Az önce olan şeyi tekrar etmeye çalıştı. Hatırlamaya çalıştı. Ama sanki o an… ona ait değildi.
Zil çaldığında herkes hızla toparlandı. Sandalyeler gıcırdadı, çantalar kapandı, sesler tekrar yükseldi. Victor yavaşça ayağa kalktı.
Koridora çıktığında hava daha dar geliyordu. Yürümeye başladı.Ama bu sefer… Adımlarını attığını hissediyordu. Ve aynı anda… Bir anlığına, sanki bir adımı kendisinin atmadığını düşündü.
Durdu.
Kalabalık onun etrafından akmaya devam etti.
Gözlerini kapattı.
Kısa bir an.
Sonra tekrar açtı. Her şey normaldi.
Ama değildi.
Bunu artık inkâr edemiyordu. İçinde bir şey değişmişti. Ve bu değişim…Sadece hissetmekle kalmıyordu.
Hareket ediyordu.