Bölüm 9

Gece saat dokuzu biraz geçiyordu. Hafif bir rüzgar esiyordu, deniz sakin, hava serindi. Altay, elleri cebinde sahil boyunca yürürken Aden’i gördü. Aden, ince bir mont giymişti ve saçları rüzgarda hafifçe savruluyordu.Altay yavaşladı, adımları Aden’e yaklaştıkça kalp atışları hızlandı. Aden başını kaldırdı, göz göze geldiler.O an... zaman bir saniyeliğine durdu sanki.Altay'ın gözleri Aden’in gözlerine takıldı. Söyleyeceği her şey bir anda uçup gitmişti.Altay:“Şimdi anladım... neden göz rengini sevdiğini.”Aden, bir anda utandı. Başını hafifçe eğdi ama gülümsedi.Aden:“Baktığın kişi doğruysa... her renk güzel gelir.”Altay bir adım daha attı, aralarındaki mesafe artık sadece bir nefes kadar kalmıştı.Altay:“Ve sanırım... şu an her şey olması gerektiği gibi.”Rüzgarın sesi, denizin fısıltısı ve iki kalbin sessiz uyumu... o gecenin fonda çalan şarkısıydı sanki.