Bölüm 10

Aden bir süre dalgaları izledikten sonra başını Altay’a çevirdi, hafif bir sırıtışla konuştu:Aden:“Delilik gibi gelebilir ama... denize girsek mi?”Altay şaşırdı ama gülümsedi, gözlerinde şaşkınlıkla birlikte hafif bir hayranlık da vardı.Altay:“Bana uyar... ama emin misin? Hava serin, üşürsün hem. Saçların da uzun, kuruması zor olur.”Aden omuz silkti, gözlerini denizden ayırmadan konuştu:Aden:“Bazen anı yaşamak gerekir, değil mi? Hem... belki de böyle geceler bir daha olmaz.”Altay bir an düşündü. Sonra hafifçe başını salladı, gözlerinde hafif bir parıltıyla:Altay:“Peki madem. O zaman bu geceyi gerçekten unutulmaz yapalım.”Aden ayakkabılarını çıkarıp kumsalda geride bıraktı, denize doğru yürümeye başladı. Altay da tereddütsüz peşinden geldi.Su soğuktu ama bu onları durdurmadı. İkisi de suya girince önce hafif kahkahalar yükseldi, ardından sessizce yüzmeye başladılar. Deniz ışıltılıydı, ay ışığı suyun üzerinde parlıyordu.Bir noktada ikisi de durdu. Sadece omuzlarına kadar suya batmışlardı. Birbirlerine döndüler. Göz göze geldiler. Altay ilk kez Aden’in gözlerini bu kadar net görebiliyordu.Altay:“Biliyordum. Göz rengin... gerçekten unutulmazmış.”Aden hafifçe başını eğdi, utangaç ama mutlu bir tebessümle baktı Altay’a.Aden:“Senin gibi biri söylüyorsa, belki inanabilirim.”O an, biraz ilerideki dubayı fark ettiler. Aden parmağıyla gösterdi:Aden:“Oraya kadar yüzelim mi?”Altay:“Hadi bakalım. Kim önce varırsa kazanır.”Gülerek ileri doğru yüzdüler. Su dalgalı ama eğlenceliydi. Dubaya vardıklarında, nefes nefese kalarak üzerine çıktılar.İkisi de biraz dinlendikten sonra, Aden oturduğu yerden suya baktı.Aden:“Buradan atlayalım mı?”Altay:“Sen bu gece sınırları zorluyorsun, ama... neden olmasın?”Aynı anda saydılar:“Bir... iki... üç!”Ve birlikte suya atladılar.