Bölüm 37

Altay, Aden’in o fısıltısıyla yerinden bile kıpırdayamadı. Kalbinin en derin yerine dokunmuştu o cümle. Onu kucağında tutarken, Aden’in teninin sıcaklığı gömleğini aşarak ruhuna kadar işliyordu. Artık sadece sarılmak değil, Aden’i tüm benliğiyle hissetmek istiyordu.Aden, Altay’ın boynuna küçük bir öpücük kondurdu. Altay’ın nefesi düzensizleşti. Aden’in dudakları, teninde iz bırakarak geziniyordu; nazik ama bilinçli bir yakınlıkla. Altay ellerini onun sırtında gezdirdi, parmak uçlarıyla beline kadar indi. Her dokunuş, Aden’i biraz daha ona yaklaştırdı.Battaniye üzerlerine sıkıca sarılmıştı, ama asıl sıcaklık içlerinden geliyordu. Aden, Altay’ın gömleğinin düğmelerine dokunduğunda, gözleriyle izin ister gibi baktı ona. Altay, başını eğerek onun alnına bir öpücük kondurdu. Ardından, “Seninle her şey anlamlı,” diye fısıldadı.Aden gömleğin ilk düğmesini açtı, sonra ikincisini. Altay’ın tenine hafifçe dokundu, parmaklarıyla sıcaklığını hissetti. Altay onun elini tuttu, dudaklarına götürüp öptü. Bu, bir davet değildi—bir teslimiyetti. Birbirlerine ait olmanın en saf hâliydi.Aden, Altay’ın göğsüne yaslanarak, onun kalp atışlarını dinledi. “Bu ses... artık benim yuvam,” dedi kısık bir sesle.Altay, Aden’i usulca yere yatırdı. Yüzünü onun boynuna gömdü, nefesini hissetti. Dudakları, Aden’in omzuna nazikçe dokunurken, elleri onun beline sarıldı. Aden’in vücudu titredi, ama bu bir ürperti değil, bir arzu, bir güvendi.Karanlıkta sadece silüetleri vardı. Göz göze geldiklerinde, gözleriyle konuşmaya devam ettiler. Altay, “Seni ilk gördüğümde ne hissettiğimi hatırlıyor musun?” diye sordu fısıltıyla.Aden hafifçe başını salladı. “Kendimi ilk kez gerçek hissetmiştim,” dedi. “Ama şimdi... ilk kez tamamlanmış gibi hissediyorum.”Öpücükler daha da uzadı, dokunuşlar daha derinleşti. Yavaş ama kaçınılmaz bir şekilde, aralarındaki sınırlar eridi. Artık birbirlerinin teninde, nefesinde, kalbinde yankılanıyorlardı. Her şey durmuştu. Dış dünya, sessizlik, zaman... Sadece onlar vardı.Ve gece, tutkularıyla ısınmaya devam etti.