Bölüm 30

Gece, hastane odasında sessizlik hâkimdi. Aden’in uykusu derindi, ama vücudundaki ateş ve hastalığın etkisi hâlâ onu sıkı sıkıya sarıyordu. Bir ara rüya görmeye başlamıştı. Gözleri titrek bir şekilde hareket ederken, ağzından bazı kelimeler dökülmeye başladı.Aden (sayıklayarak): “Çıkmamış mıydık… Altay… biz... evimize dönmedik mi...?”Altay, başını hafifçe kaldırıp Aden’in huzursuz hâlini fark etti. Odanın karanlığında, yalnızca hastane ışıkları odanın köşelerinden yansıyarak hafif bir aydınlık oluşturuyordu. Altay, Aden’in elini sıkıca tutarak ona yakınlaştı.Altay (yumuşak bir sesle): “Hayır mavişim, çıkmadık. Henüz tamamen iyileşmedin, burada kalman gerek. Ama merak etme, her şey geçecek. Birlikte çıkacağız.”Aden, hâlâ gözleri kapalı şekilde bir şeyler fısıldamaya devam etti, fakat bu sefer biraz daha belirgindi.Aden (sayıklar gibi): “Evimize dönemedik… çıkmamız gerek… çıkmalıyız… hastanede... burada kalamayız…”Altay, ona biraz daha yaklaşıp, sırtını okşayarak rahatlatmaya çalıştı. Aden’in hali onu endişelendirse de, bir yandan da onun bu hâlini biraz da olsa sakinleştirmeye çalışıyordu.Altay (nazikçe): “Evet, seni evimize götüreceğiz, ama önce biraz iyileşmen gerek. Senin için her şeyi yapacağım, söz veriyorum.”Aden, birkaç dakika sonra bir süre daha sayıklayarak uykusuna devam etti. Altay, elini onun elinden hiç çekmeden başucunda sabaha kadar bekledi.---Sabah, Aden’in gözleri yavaşça açıldığında, kendisini hastanede buldu. İlk fark ettiği şey, ışığın daha parlak olduğu ve odada biraz daha fazla hareket olduğu hissiydi. Yavaşça gözlerini açtı, kafasını hafifçe kaldırarak etrafına bakındı.Aden (gözleri ağır bir şekilde açarak): “Altay… biz neden hâlâ hastanedeyiz? Çıkmamış mıydık?”Altay, odada hâlâ uykusuz bir şekilde onun başucunda bekliyordu. Aden’in gözleriyle uyanışıyla birlikte gülümsedi.Altay (gülümseyerek): “Rüyanda çıktığımızı mı söyledin? Dün gece sayıklıyordun mavişim. Sen çıkalım dedikçe ben sana burada kalman gerektiğini söylüyordum.”Aden (şaşkın bir şekilde): “Rüyada mı… yani hâlâ hastanedeyim? Ama… çok üşüyordum. O kadar soğuk...”Altay, Aden’in ellerini nazikçe tutarak ona güven verdi.Altay: “Evet, burada kaldık çünkü iyileşmen gerek. Ama endişelenme, birkaç saat içinde seni taburcu edeceğiz. Ve sonra, gerçekten evimize gideceğiz.”Aden, biraz daha rahatlayarak gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı.Aden (yavaşça): “Beni hep böyle tut… hep yanımda ol.”Altay (nazikçe başını sallayarak): “Ben her zaman yanındayım, mavişim. Seninle her şeyi geçireceğiz.”