Bölüm 15

İki Saat Sonra Aden, Altay’la sabah konuştuktan sonra telefonunu sessize aldı ve odasına geçip pencere kenarına yerleşti. Battaniyesine sarıldı, eline sevdiği romanı aldı. Sayfalar ilerledikçe içine çekildiği dünyada her şey güzel başlıyordu. Ancak sonlara doğru olaylar değişmeye başladı. Sevdiği karakter beklenmedik bir şekilde öldü. Ve kitap, göz yaşartan bir buruklukla bitti.Aden, son cümleyi okurken gözlerinden yaşlar sessizce süzülmeye başladı. Burnunu çekti, bir hıçkırık boğazında düğümlendi. O sırada telefonunun ekranı parladı. Altay görüntülü arıyordu.Aden, bir an cevap vermekte tereddüt etti ama sonra “boğazım düğüm düğüm kalacağına konuşayım” diyerek açtı.Ekranda Altay’ın neşeli yüzü belirdi. Ancak yüz ifadesi hemen değişti.Altay (şaşkın ve endişeli):“Maviş… ağladın mı sen? Gözlerin kıpkırmızı… Ne oldu? Sana biri mi bir şey dedi?!”Aden hemen başını iki yana salladı, hıçkırığını bastırarak konuşmaya çalıştı.Aden (burnunu çekerken):“Hayır… hayır kimse bir şey demedi. Sadece… kitap okuyordum…”Altay:“Kitap mı? Ne olmuş ki, niye bu kadar ağladın?”Aden:“Kötü bitti. Karakter… ölmemeliydi. Aşırı bağlanmıştım. Haksızlıktı bu…”Altay, Aden’in gözyaşlarıyla ıslanan yanaklarına dikkatle baktı. Hafifçe gülümsedi ama sesinde sıcak bir ciddiyet vardı.Altay:“Tamam. Bekle beni. Geliyorum, tamam mı? Sana çikolata getiririm, o kitabın sonunu da yeniden yazarız beraber.”Aden (şaşkın):“Ya… saçma olacak ama… sırf kitap için mi geliyorsun?”Altay:“Hayır. Sen ağlıyorsun diye geliyorum. Kitap bahane. Maviş’in gözyaşı varsa, çözüm bizde.”Aden gülümsedi ama gözleri hâlâ nemliydi.Aden (hafifçe kıkırdayarak):“Tamam o zaman… çikolatam fındıklı olsun, anlaştık mı?”Altay:“En büyük boyunu alacağım. Yanına da sarılma garantili terapi.”