(Cuma Günü – Matematik Sınavı Esnası)
Sınıfta sadece kalem tıkırtıları ve kağıt hışırtıları duyuluyordu. Gece, arka sıradan Poyraz’ın ensesine bakarken içinden binbir türlü intikam senaryosu geçiriyordu.
Aniden sırtına sert bir silgi ucu dokundu. Poyraz hafifçe geriye yaslanıp elindeki kağıdı masanın altından Gece’ye doğru araladı.
Gece gözlerini devirdi, cebindeki telefonunu sessizce çıkarıp sıranın altından hızlıca yazmaya başladı.
Gece: Arka arkaya oturuyoruz salak, kafanı biraz sola kaydırırsan 4. sorunun cevabını görürsün zaten. Bana mesaj attırma sınıfta!
Poyraz: Kafamı kaydırırsam matematikçi yakalar Kötü Kız. Sen bana direkt 5. sorunun cevabını yazıp at.
Gece: İntegral değil o, türev sorusu aptal.
Poyraz: Her neyse işte, sayısalcı olan sensin. Hadi çabuk, hoca bu tarafa dönüyor.
Gece hızlıca cevabı yazıp telefonun ekranını Poyraz’ın görebileceği açıda yukarı kaldırdı. Poyraz cevabı kağıdına geçirirken hafifçe geriye dönüp Gece’ye çapkın bir göz kırptı.
Gece ise gözlerini devirip sıranın altından ona dik dik bakmakla yetindi.
(Sınav Sonrası – Okul Koridoru)
Zil çalar çalmaz Gece eşyalarını toplayıp sınıftan hızla çıktı. Ancak koridorun köşesini döner dönmez biri kolundan tutup onu merdiven altındaki boş alana çekti.
"Ne yapıyorsun sen ya?!" dedi Gece, karşısındaki Poyraz’a öfkeyle bakarak.
Poyraz sırtını duvara yasladı, hands ceplerine soktu. "Teşekkür etmeye bile fırsat vermeden kaçıyordun."
"Teşekkür mü? Şantajla aldığın kopya için bir de teşekkür mü bekliyorsun?"
"En azından 5. sorunun cevabı doğruydu," dedi Poyraz sırıtarak. Sonra birden yüzündeki gülümseme dondu. Bakışları Gece’nin arkasına, koridorun sonuna kaydı.
Gece ne olduğunu anlamadan Poyraz hızlı bir hareketle onu belinden tutup duvara doğru çekti ve önünde durarak Gece’yi tamamen gölgesinde bıraktı. Aralarındaki mesafe bir anda sıfıra inmişti. Gece’nin kalbi güm güm atmaya başladı.
"Ne yapıyorsun..." diye fısıldadı Gece, nefesi kesilerek.
"Şşşt, sessiz ol," dedi Poyraz, sesi ilk defa bu kadar ciddi ve alçaktı. Yüzü Gece’nin yüzüne o kadar yakındı ki Gece onun nefesini cildinde hissedebiliyordu. "Müdür yardımcısı ile dünkü nöbetçi öğretmen geçiyor. Bizi böyle yan yana görürlerse şüphelenirler."
Gece kafasını Poyraz’ın göğsüne biraz daha yaklaştırdı, gözlerini kapattı. Poyraz’ın kokusu ve hızlı hızlı atan kalbinin sesi bir an için bütün öfkesini unutturdu.
Adım sesleri uzaklaşana kadar birkaç saniye boyunca öylece kaldılar.
Poyraz geri çekildiğinde boğazını temizledi. Yüzündeki o her zamanki ukala ifade geri gelmişti ama gözlerinde anlayamadığı bir kafa karışıklığı vardı.
"Kurtulduk," dedi Poyraz.
Gece üzerini düzeltti, kızaran yüzünü gizlemeye çalışarak dik dik baktı. "Bir daha bana bu kadar yaklaşma Poyraz."
Poyraz telefonunu çıkardı, Gece’ye bakmadan yürümeye başladı.
Poyraz: Bir dahakine seni koridorun ortasında yakalatırım o zaman, Kötü Kız.
Gece: Seninle işim bitti sanıyordum! Anlaşma sadece sınav içindi!
Poyraz: Dünkü çöp kovası olayını güvenlik kameraları silinene kadar unutamayız sanıyordum? Akşam yazışacağız.
Gece: Senden nefret ediyorum.
Poyraz: Nefret güçlü bir duygudur Gece. Odaklanmanı sağlar ;)