Bölüm 9

Ceren, kapıya yaklaşırken durdu, derin bir nefes aldı ve Kaan’a dönüp söyledi: > Ceren (sert, bitkin): Bu gece de aynı yatakta kalmak istemiyorum. Yeter, anlamışlardır işte. > Kaan (soğukkanlı, kararlı): Napabilirim? Kalacaksın işte. > Ceren (alaycı, yorgun): İyi o zaman… Uykusuzluktan ölüyüm de düşmanlarına gerek kalmasın. Bir an sessizlik oldu. Kaan gözlerini Ceren’den ayırmadı; içinde bir yerde kırılganlık vardı ama asla göstermezdi.