Bölüm 25

Ceren hâlâ koltukta otururken dış kapının açıldığını duydu. Anahtar sesi, ardından Kaan’ın ayak sesleri yankılandı evin içinde. Ceren hemen toparlandı, alnındaki şişliği gizlemek için saçlarını öne düşürdü, kolunu da gövdesine yasladı. Kaan içeri girdi. Üzerindeki montu çıkarmamıştı, kemerinin yanında silah duruyordu. Ceren göz ucuyla gördü ve irkildi. Gözleri büyüdü, yutkundu. Hemen ayağa kalktı ve hızla merdivenlere yöneldi. Kaan montunu çıkarmaya çalışırken fark etti Ceren’in kaçışını. > “Ceren? Nereye gidiyorsun ya?” dedi biraz şaşkın ama umursamaz bir ses tonuyla. “Allah Allah... Gel şuraya abartma, silah bu. Emniyeti kapalı zaten!” Ceren durdu ama arkasını dönmedi. Yutkundu. Kaan yaklaşınca omzunun üzerinden baktı. Kaan göz ucuyla Ceren’in kolundaki sargıyı, yüzüne düştüğü hâlde belli olan morluğu fark etti. Kaşlarını çattı, ses tonu sertleşti: > “Hem o sargılar ne? Alnın niye morarmış senin? Ne yaptın evde Ceren?” Ceren aniden döndü, gözlerinde öfke dolu bir parıltı vardı. Sesi bir anda yükseldi: > “Sana ne?!” Ev bir anlığına sessizliğe gömüldü. Kaan geri çekildi, şaşırmıştı ama hemen toparladı kendini. Ceren’in göğsü inip kalkıyordu. Öfkesi sadece morlukla ya da silahla ilgili değildi belli ki… Daha derinde bir şeyler vardı.