Bölüm 21

Ceren pansumanlı dizine hafifçe bakıp içini çekti; yüzünde hâlâ soğuk bir maske vardı ama bakışları artık keskin değildi. Kaan, ellerini cebine sıkıştırmış bekliyordu—telaşla değil, temkinli bir sabırla. > Ceren (kısa, belirgin bir nefesle): “Tamam… affettim. Ama—” Kaan (hemen atılarak): “Gerçekten mi? Ceren, yemin ederim—” Ceren (parmağını kaldırıp susturur): “Sesini kısmadan dinle; bundan sonra trip yiyeceksin. Uzun. Sessiz. Soğuk. Ne kadar sürer, ben karar veririm. Hak ettin.” Kaan içini çekip başını eğdi; dudakları istemsizce küçük bir tebessümle kıvrıldı—en azından buz erimeye başlamıştı. > Kaan (kafasını sallayarak): “Ne kadar gerekiyorsa… yerim o tripleri.” Ceren hafifçe omzunu silkti, yürümek için aradan sıyrıldı ama geçerken kulağına fısıldadı: > Ceren: “Ve ‘karıcım’ deme—henüz o seviyeye dönmedik.” Kaan, arkasından bakarken kendi kendine mırıldandı: > Kaan (sessiz): “Henüz… ama döneceğiz.” Ceren uzaklaşırken toprağa damlayan sabah çiyi gibi bir şey—kırgınlığın üzerine düşen ilk umut tanesi—ikisine de sessizce değdi.