İnce sabah ışığı perde aralığından sızınca Ceren gözlerini açtı. Yanında, kolunu gözüne siper etmiş hâlde uyuyan Kaan’ı görünce yüzü donuklaştı. Hiç ses çıkarmadan yataktan kalktı, parmak uçlarında banyoya süzüldü, kapıyı kilitledi.Kapının ardına yaslanır yaslanmaz boğuk bir hıçkırık patladı; elini ağzına bastırarak sessizce ağladı. Gözyaşları çenesinden damlarken musluğu açtı, soğuk suyun şırıltısı ağlayışını boğdu. Duş perdesini çekip suyun altına girdi; omuzlarından akan damlalar gece boyunca biriken korku ve pişmanlığı süpürürken dizleri titredi, duvara tutundu.Su kesildiğinde havluyu omuzlarına sardı ama saçlarını kurutmadı. Aynaya baktığında şişmiş gözlerinin altındaki solgunluk yerini ince, kararlı bir çizgiye bıraktı.“Toparlan. Bugün kendin için kalkacaksın,” diye fısıldadı.Kapının kilidini açıp yatak odasına döndüğünde Kaan hâlâ uyuyordu; suçluluğu yüzüne gölge gibi oturmuştu. Ceren kısa bir an durdu, ardından gözlerindeki kırılganlık buz keskinliğine dönüştü. Saçından süzülen damlalar zeminde küçük izler bırakırken kapıya yöneldi, sessizce koridora çıktı. Merdivenlere yaklaşırken geride kalan odada sadece Kaan’ın ağır soluk alışverişi duyuluyor, yeni gün sessiz bir gerilimle büyüyordu. ★
Kaan, başının içindeki ağırlığı silkelercesine doğruldu. Yatakta tek başına olduğunu fark edince seslendi: “Ceren?” Yanıt gelmeyince koridora çıkıp merdivenleri indi. Salonun penceresi önünde, sabah ışığında oturmuş Ceren’i gördü. Islak saçları omzuna yapışmış, bakışları uzak bir noktaya çivilenmişti. Kaan birkaç adım yaklaşınca Ceren sandalyesini itip ayağa kalktı, yukarı kata çıkmak üzere döndü. Kaan’ın ağzından yarım bir gülümsemeyle, alayla karışık cümle döküldü: “Karım bana trip mi atıyor?” Ceren basamaklara ilk adımı atarken başını çevirip sertçe karşılık verdi: “Ben—hiçbir şeyin—değilim.” Sözcükler bıçak sırtı gibi keskin, merdivende yankılandı. Ardından sessizce üst kata çıkıp gözden kayboldu; Kaan, boş salonda tek başına kaldı, aralarındaki uçurumun büyüdüğünü iliklerinde hissederek.