Bölüm 16

Kaan, karanlık ve sessiz odasında yalnızdı. Yüzündeki sert ifadeden eser kalmamıştı; yerine derin bir pişmanlık ve çaresizlik çökmüştü. Pencereden dışarı baktı, geceyi seyrediyordu ama aklı ve kalbi bambaşkaydı. Elinde tuttuğu telefonuna bakarken, birkaç saniye düşündü ve sonra bir mesaj yazmaya başladı. Bir süre sonra kapı yavaşça açıldı, içeri Kaan’ın en yakın arkadaşı Emir girdi. Sessizce yanına oturdu, Kaan başını hafifçe sallayarak ona baktı. Kaan (sessizce, kendine dert yanar gibi): “Keşke yapmasaydım... O kadar sert konuşmasaydım, o kadar kırıcı olmasaydım. Ceren... O karanlıktan, o yalnızlıktan korkardı. Ben daha da karanlığa ittiğimizi bilmiyordum. Ona iyi gelmediğimi anladım şimdi. Keşke…” Emir, Kaan’ın omzuna hafifçe dokundu, sessizce dinliyordu. Kaan (daha da yumuşak, pişmanlık dolu): “Onu korumaya çalışırken, daha çok yaraladım. Belki de en büyük korkum da buydu. Karanlığa itilmek... Yalnızlık... Ama ben, anlamadım, göremedim. Keşke farklı olsaydım…” Birkaç saniye sustu, gözleri doldu ama konuşmaya devam etti. Kaan: “Biliyorum, zor zamanlar. Ama Ceren’i böyle görmek beni mahvediyor. Ne yapacağımı bilmiyorum artık.” O sırada kapı aralandı ve bir çalışan içeri girdi. Çalışan (saygılı ama endişeli): “Efendim, Ceren biraz sakinleşti. Eğer isterseniz kontrol etmek için odaya gidebiliriz.” Kaan, derin bir nefes aldı, başını salladı ve cevap verdi. Kaan: “Tamam, git. Durumu görmem lazım.” Çalışan usulca odadan çıktı, Kaan bir süre pencereden dışarı baktıktan sonra sessizce başını ellerinin arasına aldı.