Bursa Üniversitesi’nin kampüsü, eylül güneşinin altında her zamanki gibi kalabalıktı. Bir tarafta dersine yetişmeye çalışan öğrenciler, diğer tarafta çimlere uzanıp kahve içenler, uzaktan gelen kahkahalar…
Mira ise kampüse girer girmez derin bir nefes aldı.
“Bu sene sakin olacağım.”
Kendi kendine verdiği bu söz tam üç saniye sürdü.
Çünkü daha ilk adımını atarken çantasının askısı bankın köşesine takıldı.
“Hayır… Hayır… Hayır…”
Dengesi bozuldu.
Elindeki buzlu kahve havaya fırladı.
Tam karşıdan yürüyen iki çocuk son anda eğilirken kahve doğruca çimlere döküldü.
Mira donup kaldı.
“Harika… Üniversitenin ilk günü ve yine rezil oldum.”
Arkasından tanıdık bir kahkaha duyuldu.
“Eğer bu senin ‘sakin olacağım’ hâlinse final haftasını merak ediyorum.”
Mira arkasını döndü.
En yakın arkadaşı Ece…
Elinde kahvesi, yüzünde alaycı bir gülümsemeyle ona bakıyordu.
“Bir gün bana destek olsan ölür müsün?”
“Hayır ama seni izlemek çok daha eğlenceli.”
Mira gözlerini devirdi.
“Seni arkadaş olarak seçen geçmişteki halime dava açacağım.”
Ece koluna girdi.
“Hadi gel. İlk ders başlamadan kantine uğrayalım.”
“…”
Kampüsün en kalabalık yeri yine kantindi.
Masaların neredeyse hepsi doluydu.
Tam boş bir masa bulmuşlardı ki biri sandalyeye çantasını bıraktı.
“Üzgünüm, dolu.”
Mira başını kaldırdı.
Çocuk gülümseyerek arkadaşlarını bekliyordu.
“Çantan oturuyorsa sorun yok.”
Ece kahkahayı patlattı.
Çocuk bile gülmeye başladı.
“İlk defa böyle bir cevap duydum.”
Mira omuz silkti.
“Ben de ilk defa çantaya yer ayıran birini görüyorum.”
Neyse ki biraz ileride boş bir masa buldular.
Ece telefonunu çıkarıp heyecanla konuşmaya başladı.
“Biliyor musun? Bu sene okulun en popüler çocuğu yine bizim fakültedeymiş.”
Mira yüzünü buruşturdu.
“Popüler insanlara alerjim var.”
“Neden?”
“Çünkü hepsi aynı.”
“Neymiş?”
“‘Ben çok havalıyım.’ bakışı.”
Ece güldü.
“Birini bile tanımıyorsun.”
“Tanımama gerek yok.”
Tam o sırada kantinde bir hareketlilik oldu.
Kapıya doğru birçok kişi döndü.
Mira da merak edip baktı.
İçeri dört kişilik bir arkadaş grubu giriyordu.
En önde yürüyen çocuk uzun boylu, dağınık saçlıydı.
Yüzünde kendinden emin ama rahatsız etmeyen bir gülümseme vardı.
Yanındaki çocuk ise durmadan konuşuyor, herkese selam veriyordu.
Ece dirseğiyle Mira’yı dürttü.
“Bak.”
“Neye?”
“Ege.”
Mira şöyle bir baktı.
“Hepsi bu mu?”
Ece şaşırdı.
“‘Hepsi bu mu’ derken?”
“Normal biri işte.”
“Normal mi?”
“Evet.”
“Herkes ona bakıyor.”
“Ben bakmıyorum.”
“Aslında şu an bakıyorsun.”
“…”
Mira hemen kafasını çevirdi.
“Yanlışlıkla.”
Ece gülmekten konuşamıyordu.
“Sen var ya…”
Mira telefonunu çıkarıp arkadaş grubuna yazdı.
Yeni dönem başlamış. Bir de şu Ege varmış… Herkes sanki film yıldızı gibi davranıyor. Bana göre tam bir ego abidesi. Büyük ihtimal konuşması da ‘Ben çok mükemmelim.’ diye başlıyordur.
Mesajı yazdı.
Gönder tuşuna bastı.
Telefon cebine girdi.
Ece kahvesinden bir yudum aldı.
“Kime yazdın?”
“Gruba.”
“İyi eğlenirler.”
Mira rahatça arkasına yaslandı.
Tam o sırada telefonu titredi.
Bilinmeyen bir numara.
Tek satırlık bir mesaj.
Merhaba. Ben Ege. Sanırım bu mesaj bana gelecekti. 🙂
Mira’nın gözleri büyüdü.
Telefonuna baktı.
Tekrar baktı.
Sonra sohbet ekranına…
Ve yüzündeki renk yavaş yavaş kayboldu.
Çünkü mesajı arkadaş grubuna değil…
Yanlışlıkla Ege’ye göndermişti.
