Mira'nın evine giden yol boyunca kimse konuşmadı. Annemin telefondaki sesi hâlâ kulağımdaydı.
“Artık seni koruyamam.”
Bunu neden söylemişti?
Ve Mira'nın evinde ne vardı?
Kapının önüne geldiğimizde Mira anahtarı çıkardı ama kapıyı açmadan önce durdu.
“İçeride ne göreceğinizi bilmiyorum.”
Kuzey:
“Ne olursa olsun beraberiz.”
Mira kapıyı açtı.
Ev karanlıktı.
İçeri girdiğimizde duvarlarda eski fotoğraflar gördüm.
Annem.
Babam.
Alp.
Aras.
Kuzey'in babası.
Ve... ben.
Ama fotoğrafların arasında bir tanesi dikkatimi çekti.
Ben küçüktüm.
Yanımda annem vardı.
Arkamızda ise üzerinde büyük bir saat bulunan duvar vardı.
Fotoğrafın altında tarih yazıyordu.
O tarihi görünce durdum.
“Bu benim doğduğum gün.”
Mira başını salladı.
“Evet.”
“Bu fotoğraf nerede çekildi?”
“Bu evde.”
“Ben burada mı doğdum?”
“Hayır.”
Mira salondaki eski dolabı açtı.
Arkasından gizli bir bölme çıktı.
“Burası neden var?”
“Çünkü annen bazı şeyleri burada sakladı.”
Bölmeden eski bir defter çıkardı.
Defterin ilk sayfasında annemin el yazısı vardı.
Kuzey yanıma geldi.
“Okuyacak mısın?”
Defteri açtım.
İlk sayfada:
“Nehir için.”
yazıyordu.
Sayfaları çevirdikçe yıllar önce yaşananları öğrendim.
Annem, Alp ve babam beni korumak için anlaşmıştı.
Ama planın bir parçası daha vardı.
Kuzey.
Eren.
Üçümüzün yollarının yıllar sonra yeniden kesişmesi planlanmıştı.
Son sayfaya geldiğimde elim titredi.
Orada şu yazıyordu:
“Nehir gerçeği öğrendiğinde ona her şeyi anlatın. Ama son kararı kendisi versin.”
Kuzey bana baktı.
“Son karar ne?”
Defterin arasından küçük bir anahtar düştü.
Mira:
“Bunu daha önce görmemiştim.”
Anahtarın üzerinde aynı sembol vardı.
Kuzey:
“Bu okulun altındaki kasanın sembolü.”
Eren başını salladı.
“Hayır.”
“Ne?”
“Bu daha eski.”
Eren anahtarı eline aldı.
“Bu, kasanın içindeki başka bir kapıyı açıyor.”
Hepimiz birbirimize baktık.
Tam o sırada evin kapısı açıldı.
Annem içeri girdi.
“Bunu bulmamanız gerekiyordu.”
“Anne!”
Yanına koştum.
“Bunca yıldır neden sustun?”
Annem gözyaşlarını sildi.
“Çünkü seni kaybetmekten korktum.”
“Beni korumak için mi?”
“Evet.”
“Peki şimdi?”
Annem bana baktı.
“Artık karar senin.”
Kuzey:
“Ne kararı?”
Annem masaya oturdu.
“Bu hikâyenin iki sonu var.”
“Ne demek?”
“Birinci yol: Her şeyi unutup normal hayatınıza dönersiniz.”
Eren:
“İkinci?”
“Gerçeği öğrenirsiniz.”
Kuzey:
“Ve ne olur?”
“Geçmişteki bütün sırlar ortaya çıkar.”
Ben sessizce sordum:
“Bunun sonunda ne kaybedeceğiz?”
Annem cevap vermedi.
Bunun yerine eski bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafta ben ve Kuzey çocuk hâlimizle yan yana duruyorduk.
Aramızda küçük bir kutu vardı.
Kutunun üzerinde:
“25. BÖLÜMDE AÇILACAK.”
yazıyordu.
Kuzey şaşkınlıkla:
“Bu bir şaka mı?”
Annem başını salladı.
“Hayır.”
“Bölüm mü?”
Annem:
“Babanız her şeyi bir hikâye gibi planladı.”
Kutuyu açtım.
İçinden iki yüzük ve bir mektup çıktı.
Kuzey yüzüklere baktı.
“Bunlar ne?”
Annem:
“Babanızın bıraktığı son şey.”
Mektubu açtım.
“Eğer bunu okuyorsanız, artık kimse sizi yönlendiremez.”
Gözlerim doldu.
“Hayatınızın geri kalanına başkalarının karar vermesine izin vermeyin.”
Mektubun son satırında:
“Birbirinizi seçerseniz, bütün plan sona erer.”
yazıyordu.
Kuzey bana baktı.
“Bu kadar yıl sonra ilk kez kendi kararımızı verebiliriz.”
Başımı salladım.
“Evet.”
Eren gülümsedi.
“Sanırım hikâyenin asıl amacı buydu.”
Mira:
“Peki ne yapacaksınız?”
Kuzey bana baktı.
“Ne istiyorsun?”
Bir an düşündüm.
Sonra gülümsedim.
“Gerçeği.”
Kuzey de gülümsedi.
“Ben de.”
Tam o anda telefonuma bir mesaj geldi.
Bilinmeyen numara.
Mesajda yalnızca bir fotoğraf vardı.
Fotoğrafta annem, babam, Alp, Aras, Mira ve Kuzey'in babası aynı odada duruyordu.
Ama fotoğrafın köşesinde başka biri daha vardı.
Yüzü görünmüyordu.
Altında tek bir cümle yazıyordu:
“Gerçeğin son parçası bende.”
Kuzey ekrana baktı.
“Kim bu?”
Annem fotoğrafı görünce bir anda dondu.
Yüzündeki bütün renk çekildi.
“Bu kişiyi tanıyorum.”
“Kim?”
Annem yavaşça başını kaldırdı.
“Babanızın bütün planını başlatan kişi.”
“Kim?”
Annem cevap vermeden önce fotoğrafı tekrar eline aldı.
“Yarın size her şeyi anlatacağım.”