Bunu okur musun, okur musun bilmiyorum. Açıkçası artık bunun da çok bir önemi yok gibi geliyor. Ama yine de içimde kalmasın diye yazıyorum.
Seninle başlayan şeyin nasıl bu hale geldiğini düşündükçe kafamda sürekli aynı yer dönüyor. Başta her şey çok basitti aslında; konuşmalar, gülüşmeler, sonra alışmak… En tehlikelisi de o zaten, alışmak.
Ben sana bir noktadan sonra sadece birini değil, bir ihtimali de bağladım. Belki de bu yüzden kırıldım. Çünkü o ihtimal değişince, ben neye tutunduğumu da kaybettim.
O gün parkta yaşanan şey… benim için sadece bir şok değildi. Daha çok, “ben aslında neye inanmışım” sorusuydu. Ve bu soru uzun süre kafamdan çıkmadı.
Sana tamamen kötü diyemiyorum, çünkü bazı anlar gerçekti. Ama tamamen iyi de diyemiyorum, çünkü bazı şeyler yarım bırakıldı. Ve yarım kalan şeyler insanın içinde daha uzun kalıyor.
Ben konuşmamayı gurur sandım belki. Ama şimdi düşünüyorum da, bazen gurur sadece korkunun başka bir haliymiş.
Seni tamamen suçlayamıyorum. Ama kendimi de tamamen affedemiyorum. Çünkü ben de bilmeden büyüttüm, inanmak istedim.
Şimdi geriye baktığımda, bu hikâye ne tam bir başlangıç gibi ne de tam bir bitiş gibi… sadece yaşanmış ve kalmış bir şey gibi duruyor.
Bu son yazı. Bundan sonrası yok.
Kendine iyi bak.
Ve umarım bir gün bu olanlar, sadece uzak bir hatıra olur.
— E