Vedadan sonra gerçekten bitmiş gibiydi.
Ama bazı bitişler tam bitmez.
Birkaç gün sonra F tekrar yazdı.
⭐⭐⭐
F: Biliyorum son konuşmamızdan sonra yazmam garip geliyor olabilir ama içimde kalan bir şey var ve bunu yüz yüze söylemeden geçemeyeceğim gibi hissediyorum
E: Açıkçası yazmanı beklemiyordum ama ne söyleyeceğini merak ettim
F: Uzun uzun mesajla anlatmak istemiyorum çünkü yanlış anlaşılmasını istemiyorum, o yüzden yüz yüze konuşmamız daha doğru olur gibi geliyor
E: Zaten son kez buluşup konuşmuştuk, tekrar neyi konuşacağız
F: O zaman söyleyemedim ya da söyleyemediklerim vardı, bu sefer gerçekten her şeyi net bir şekilde anlatmak istiyorum
E: Tam olarak ne olduğunu hâlâ anlamıyorum ama madem bu kadar önemli diyorsun, buluşabiliriz
F: Yarın parkta buluşsak olur mu, ilk buluştuğumuz yer gibi
E: Olur, zaten orayı biliyoruz
F: Bir de bir şey söyleyeceğim, bu biraz garip gelebilir ama yalnız gelmeyeceğim
E: Nasıl yani
F: Yanımda biri olacak, ama nedenini orada anlatacağım, şimdiden yazmak istemiyorum
E: Garip ama… tamam, gel
F: Teşekkür ederim, geldiğinde her şey daha net olacak
⭐⭐⭐
Ertesi gün parkta buluştular.
E bu sefer daha sakindi. Ne olacağını bilmiyordu ama artık eskisi gibi heyecanlı da değildi.
Bir süre bekledi.
Sonra F geldi.
Ama yalnız değildi.
Yanında bir kız daha vardı.
E bunu görünce içinden kısa bir “ne oluyor?” geçti ama yine de sakin kalmaya çalıştı.
“Herhalde açıklayacak,” diye düşündü.
Üçü birlikte oturdular.
Kısa bir süre konuşuldu ama hiçbir şey normal değildi.
F’nin bakışları farklıydı.
Yanındaki kızın sessizliği bile garipti.
Sonra F bir anda E’ye baktı.
Gözlerini kaçırmadan.
Ve dedi ki:
“Ben F değilim.”
E dondu.
“Ne demek o?”
F, yanındaki kızı işaret etti.
“Asıl F bu.”
O an…
E’nin içinden bir şey koptu.
Sanki o ana kadar kurduğu her şey bir anda yer değiştirdi.
Konuşmalar, anılar, hisler hepsi karıştı.
Yanındaki kıza baktı.
Evet, o da güzeldi.
Ama mesele artık bu değildi.
Bu tamamen başka bir şeydi.
Bir oyun gibi değildi ama gerçek de değildi.
E ayağa kalktı.
Ne söylediğini hatırlamadı.
Söyleyip söylemediğini bile hatırlamadı.
Sadece yürüdü.
Oradan uzaklaştı.
⭐⭐⭐
Akşam telefonuna mesajlar düştü.
F: Lütfen gittiğin gibi bırakma, her şey göründüğü gibi değil ve sana açıklamak istiyorum
F: Biliyorum çok saçma bir durumun içinde kaldın ama gerçekten kötü bir niyetim yoktu, sadece yanlış bir şekilde başladım
F: En azından beni dinlersen içimde kalmaz, konuşmak istemezsen bile saygı duyarım ama lütfen bir şans ver
F: Bu şekilde bitmesini istemiyorum çünkü seninle olan hiçbir şey benim için boş değildi
⭐⭐⭐
E telefonu uzun süre elinde tuttu.
Parmakları yazmaya yaklaştı ama durdu.
Çünkü bu sefer mesele merak değildi.
Mesele kırılan bir şeydi.
Ve bazı şeyler kırıldığında, ne kadar açıklarsan açıkla aynı olmazdı.