Bu durum aklımı çok karıştırıyordu. Gelen notlar ayrı siyah kan ayrı bir şey söylüyordu. Ben nerede kalmalıyım? Babam mı yoksa Kuzey mi? Cevap belli babam ama elimizde gerçekten birbiriyle uyuşan şeyler varken neye inanmalıydım? Kuzey bir yabancı bana yalan söyleme ihtimali ise yüksek. Ama babam? Babam ise canımdan çok sevdiğim insan. Evet babam böyle bir şey yapmaz diye hep dedim kendime. Ama elimizde böyle uyuşmalar varken nasıl inanırdım babama? Nasıl kanıtlarım bunu?
İnsan hep böyle çaresiz oluyor bu hayatta. Ben o sıradan hayatımda bile fazla çaresizdim. Annem yok,babam ilgi göstermiyor,arkadaşım yok vesaire yine çaresizdim. Herkes bir şeyden çaresiz olur şikayetçi olur. Okulda ders notları,aile baskısı,sevgi görmeme,yanlızlık,bıkmışlık ve daha birçok şey hepimiz hep çaresizdik çaresiz olduk.
Neyse babamın suçsuz olduğunu kanıtlayacaktım. Evet belki bende tam olarak inanmıyordum babamın suçsuz olmasına ama notlar bunu gösteriyordu. Aynı zamanda bir yabancıya inanmak yerine babamı tercih ederim.
Notlar zaten boşuna gönderiliyor olamaz. Anlaşılan babamın suçsuz olduğunu kanıtlamak isteyen birisi. Ama neden? Kim böyle bir şey yapar ki? Babamın öyle yakın olduğu bir arkadaşı,eşi,dostu yoktur. Bunu kim yapmış olabilir? Ya katil babam değilse? O zaman kötü çünkü babamın üzerine böyle bir suç kalmış ve babam şuan gerçekten beni arayarak süründüğüne eminim. Peki ya katil babamsa? O zaman çok ama çok kötü...
En son "peki ya.." düşünceleriyle uyuyakalmıştım. Uyandığımda sabah olmuştu. Salonun ortasında duran masada çok güzel bir kahvaltı vardı. O sırada elinde yumurtayla içeri siyah kan girdi. Uyandığımı görünce "Oo tatlı kız sonunda uyandın siyah kanın sana mükemmel bir kahvaltı hazırladı. Hadi elini yüzünü yıka ve sofraya" dedi. O an yine aklımda binlerce soru oluştu. "Mafya bir çocuk bana kahvaltı hazırlıyor? intikam için beni kaçıran bir MAFYA bana kahvaltı hazırlıyor? Siyah kan değil siyah kanın diyor? Ne ara sahiplendim onu? Ya da beni sahiplenen o muydu? Neden sahiplenme duygusu içindeydik?" Bu düşüncelerle yüzüm buruştu ve Kuzey de "Ne düşünüyorsun sen, düşünmeyi kes ve hemen elini yüzünü yıka benim mafya duygularımı ortaya çıkartma." diye kükredi. Evet tam olarak kükredi. Bağırmak yada söylenmek falan değildi bu. Bildiğin kükredi. Korkuyla yukarıya doğru çıktım. Elimi yüzümü yıkadım ve o masaya oturmamis beni bekliyordu. Beraber masaya oturduk ve yemeye başladık. Kahvaltıyı yaparken bir anda "Bak Melis şuan sen babam katil mi veya değil mi diye düşünüyor olabilirsin. Çünkü notlar geldi ve notlarda besbelli Ender Işık katil değil yazıyordu. Tıpkı senin gibi şuan bende şüpheliyim çünkü eğer baban katil değilse masum bir insan benim yüzümden üzüldü diye ben daha çok üzülürüm fakat eğer baban katilse bu notu yazanı da bulur babanı da alır perişan ederim" dedi.
Bu konuşmada ona biraz olsun hak verdim. Yine ayni düşünce beynimi sardı. "Ya babamsa veya ya babam değilse...?"
