BÖLÜM 1
Asansör arızalıydı yine.
Defne çantasını omzuna savurdu, merdivenlere yöneldi. Beşinci kat. Sekiz saatlik vardiyadan sonra beşinci kat. Ayakları zaten protesto ediyordu ama seçenek yoktu; apartman yönetimi "en kısa sürede" diyeli üç ay olmuştu.
Üçüncü katta nefes nefese durdu. Çantasının fermuar dişlisi bileğine geçmişti, acıyla elini çekti. Küçük bir sızı ama günün sonunda insanın sabrı da biter.
Harika. Mükemmel bir gün daha.
Dördüncü kata geldiğinde kapılardan birinin aralık olduğunu fark etti. 4B. Burnuna kahve kokusu geldi gerçek kahve, kapsülden değil. Midesinde bir his belirdi; öğle yemeğini atladığını o an hatırladı.
Geçmeye devam etti.
"Üzgünüm "
Dur.
Defne döndü. Kapı aralığından bir adam bakıyordu. Otuz küsur yaşında, saçı dağınık, üzerinde eski bir sweatshirt. Elinde iki fincan kahve vardı.
"Sizi rahatsız etmek istemedim," dedi adam. Sesi beklenmedik kadar alçaktı. "Ama her gün bu saatte merdivenden çıkıyorsunuz. Bugün biraz yavaştınız."
Defne kaşlarını çattı. "Takip mi ediyorsunuz beni?"
"Hayır." Adam hafifçe güldü — savunmacı değil, gerçekten eğlenmiş gibi. "Benim de her gün bu saatte mutfakta işim oluyor. Pencere merdivene bakıyor."
"Ve?"
"Ve bugün yüzünüz hiç iyi görünmüyordu." Bir fincanı uzattı. "Kahve ister misiniz?"
Defne adama baktı. Adama, elindeki fincana, aralık kapıya baktı. Annesinin sesi kafasında çaldı: Yabancıdan bir şey alma.
Ama kahve kokusuydu bu. Ve sekiz saatlik vardiyaydı. Ve asansör arızalıydı.
Fincanı aldı.
"Defne," dedi.
"Kaan."
İki saniye sessizlik oldu. Garip değil sadece tuhaf bir şekilde rahat.
"Kaç süredir oturuyorsunuz burada?" diye sordu Defne, bir yudum alırken.
"Dört ay. Siz?"
"Üç yıl." Fincanı hafifçe kaldırdı. "Dört aydır tanışmadık."
"Asansör çalışıyordu," dedi Kaan.
Defne güldü. İstemeden, yorgunluğunun ortasında, birden. Kaan'ın yüzünde bir şey değişti — ince bir şey, fark edilmesi zor.
"Yarın da arızalı olacak mı sizce?" diye sordu Defne, boş fincana bakarak.
Kaan kapıya yaslandı. "Muhtemelen."
"O zaman." Defne fincanı geri uzattı, döndü, merdivene yöneldi. Beşinci kata kadar sırtında hissetti bakışını — ya da öyle hayal etti.
Kapısını kapatırken fark etti: Bugün ilk defa gülmüştü.
…
4B'nin ışığı sabaha kadar yanık kaldı.