Bölüm 2

Rüya, okulun kapısından içeri adım attığında henüz güneş yeni yeni yükseliyordu.Bora sabah kapıda “Sorun çıkarma” diye sıkıca tembih etmişti ama o bile biliyordu ki bu tembih fazla işe yaramayabilirdi.Sınıfta oturacağı sırayı bulmuştu ki teneffüs zili çaldı. Öğle arasına kadar pek kimseyle konuşmadı.Tam bahçeye çıkıp bir banka oturacaktı ki, okulun en popüler grubu olan dört erkek yanına geldi.Grubun lideri Bora değil tabii ki, Bora zaten ağabeyiydi; bu çocuk Bora’yla akraba falan da değildi. Adı Bora olan biri değil… Liderin adı Berkti. Uzun boylu, saçları jöleli, gömleğin üst düğmesi açık. Arkasında üç arkadaşı — Serhat, Onur ve Yiğit.Berk, hafif gülümsemeyle:— Selam güzelim, yeni geldin galiba? Bizimle otursana, dedi.Rüya bir an duraksadı. — Teşekkürler, ama…Daha cümlesini bitirmeden Serhat araya girdi:— Haydi ya, böyle yalnız oturulur mu? Biz eğlenceliyizdir.O sırada bahçenin başka köşesinden Deniz seslendi:— Rüya! Buraya gel.Rüya dönüp baktı. Deniz’in yanında Kerem vardı, ikisi de ciddi bakıyordu. Berk’in yüzü hafif asıldı.— Yok yok, bizde kalsın, dedi Onur, hafif alaycı bir şekilde.Ama Rüya, Deniz’in ses tonundaki sertliği hissetmişti. Yavaşça ayağa kalkıp onların yanına gitti.— Bir şey mi oldu? diye sordu fısıltıyla.Kerem gülmeden, ama korumacı bir ifadeyle:— Hayır, sadece bu tiplerle takılma.Tam o sırada, okulun belası Cem beliriverdi. Serseri bakışlı, üzerindeki ceketin kolları yırtık. Direkt Deniz’in önünde durdu.— Ooo Deniz Bey… hâlâ havalı takılıyorsun ha? diye alay etti.Deniz hafif gülümsedi. — Yolu kapatma Cem.Ama Cem, Deniz’in omzuna sertçe vurdu. — Ne yapacaksın, dövecek misin?Deniz de ona doğru bir adım attı. — İstersen deneriz.İkisi tam itişmeye başlamıştı ki Cem, Deniz’in yakasından tutup çekti. Deniz karşılık verince ortalık karıştı.Kerem araya girmeye çalıştı ama Cem dirseğini savurdu.O sırada Rüya, dayanamayıp hızla öne atıldı. Cem’in bileğini demir gibi kavradı, ani bir hareketle kolunu çevirip onu kendi dengesinden etti. Cem, “Aaah!” diye bağırarak yere düştü.Bahçede herkes donup kaldı.Rüya ise derin nefesler alıyordu.— Bir daha dokunursan, pişman olursun, dedi soğuk bir sesle.Cem, yerden kalkarken bakışlarını kısarak:— Görüşeceğiz, diye homurdandı ve uzaklaştı.Deniz, hâlâ şaşkın bir şekilde ona bakıyordu. — Sen… nereden öğrendin bunları?Rüya omuz silkti. — Gerekli olunca öğreniliyor.Kerem ise hafif gülümseyerek:— Sanırım sana bulaşan pişman olur.