Bölüm 10

Cumartesi akşamüstüydü. Rüya ve Emir, Moda sahilinde el ele yürüyordu. Kahkahaları, denizin kıyıya vuran sesiyle karışıyordu. Rüya, elindeki kahve bardağından bir yudum aldı, sonra gülerek Emir’e baktı.— Biliyor musun, bu kadar huzurlu olduğumu hatırlamıyorum, dedi.Emir gülümsedi.— Demek ki doğru kişiyle vakit geçiriyorsun.Tam o sırada, köşe başındaki kafeden çıkan Bora, uzaktan ikisini fark etti. Önce gözlerini kısmış, bir süre onları izlemeye başlamıştı. El ele yürümelerini görünce kaşları çatıldı. Ama bu sefer öfkeyle değil, daha çok bir karışım… kızgınlık ve endişe.Bora kendi kendine mırıldandı:— Küçük kız… hâlâ çocuk gibi gülüyorsun ama… umarım doğru yerdedir kalbin.---Sahilde DuraksamaRüya ve Emir bir banka oturdu. Gün batımının kızıllığı saçlarına vuruyordu. Emir, hafifçe eğildi:— Bugünü hiç bitirmek istemiyorum.Rüya gülerek:— Ben de… ama birazdan eve dönmem lazım, yoksa Bora yine dırdır eder.Tam bu sırada Bora, adımlarını yavaşlatarak yanlarına yaklaştı.— Merhaba, dedi soğuk bir sesle.Rüya bir an irkildi:— Bora? Sen burada ne yapıyorsun?— Soru aslında şu, sen burada ne yapıyorsun?Emir araya girdi:— Biz sadece…Bora, elini kaldırarak sözünü kesti:— Anlatmana gerek yok. Sadece dikkat edin.Bora gitmek üzere döndü. Rüya ise şaşkınlıkla baktı.— Bu kadar mı? Bağırmayacak mısın?Bora durdu, arkası dönük halde konuştu:— Hayatına karışmam dedim ya… ama unutma, sana kötü davrananı affetmem.Ve uzaklaştı.---Rüya’nın Fark EdişiEmir sessizce gülümsedi:— Sanırım abini yavaş yavaş kazanıyorum.Rüya:— O benim abim değil ama… bazen öyle davranıyor.— Belki de seni sevdiği için.Rüya gülümsedi ama gözleri hâlâ Bora’nın uzaklaşan siluetindeydi.