Dün gece neydi? Neden o gruba ait gibi hissetmiştim? “SAÇMALIK!” iç sesim bunu diyordu fakat kalbim..
Neden kendimi onlara yakın hissettiğimi bilemiyorum ama bir şey biliyorum şu andan itibaren hiç-bir-şey- normal olmayacak…
Aşağıdan annem ve babamın kavga sesleri geliyordu,onlara gözükmeden evden çıktım ve otobüs durağına doğru yürüdüm. Kulaklığımda çalan “Until İ Found You”da geçen sözler her zamankinden daha çok dikkatimi çekmişti.
171 numara*
Okula gelir gelmez herkesin gözü üzerimdeydi. Anlam veremedim. Sınıfıma gittiğimde Baran yanıma geldi ve “Benimle geliyorsun”. NE?
Beni okulun tenha köşelerinden birinde kolları ve duvar arasına aldı.
“Biz sevgiliyiz.Anladın mı.”
“Pardon? Ne zamandan beri”
“Tam şu andan beri”
Anlam veremeden elimi tutup sınıfa doğru yürümeye başladı
En arka sıraya doğru yürümeye başladı. “Ne yapıyor bu”!”
“Benim sıram burası değil”
“Senin yanımda olmanı istiyorum “
Bu sözünden sonra Eren hemen arka sıradan “Oo yengemiz gelmiş Atahan!” .Ne?
Baran beni cam kenarına oturttu ve yanıma oturdu “Zaten sana baktığımı düşünmüyor muydun” dedi hayatımda gördüğüm en güzel gülümsemeyle. “ B-Ben şey..”
“Ah. Biliyorum. Sen gruba yanlışlıkla girdin ve o tuşa da yanlışlıkla bastın”
Resmen dalga geçiyordu. “Biz ne yapıyoruz?Neden şuanda senin çakma sevgilini oynuyorum??”
Cevap vermedi.
“NEDEN”
Cevap yoktu.İlk ders bitti ve kantine indim. Bir çubuk kraker aldım ve bahçeye çıkıp banklardan birinde oturdum. Arkamdan bir çocuk geldi “Selam ben Serkan,çok güzelsin”
“Ha?”
“Ben Serkan,çok güzelsin,tanışalım mı?”
“Olur-“
Arkamdan bir ses:
“Olmaz.” Bu Barandı
“Sen kimsin?”
“Ben Asena’nın sevgilisi Baran. Memnun oldum kardeşim.”
Serkan sanki tedirgin olmuş gibi “Asena sonra görüşürüz memnun oldum.”
“Sen beni kıskandın mı?”
“Yoo neden kıskanayım?”
Tabii ki. Ne düşünüyordum ki zaten. Aptal kafam.
.