Lara, hastane odasında oturuyordu.
Gözleri boşluğa dalmıştı ama zihni, bir dedektif gibi çalışıyordu.
Dünya hâlâ başını döndürüyor, vücudu hâlâ güçsüzdü…
Ama içindeki sezgi çığlık atıyordu:
Bir şeyler ters gidiyordu.
Ve bu yalnızca bedensel bir çöküş değildi.
Telefonunu eline aldığında, ekranına düşen eski bir bildirim dikkatini çekti:
“Hastane güvenlik sistemi güncellendi. Erişim yetkisi eklendi.”
Lara bir hemşireden yardım isteyip, sistem odasına kadar yürüdü.
Yavaş adımlar, derin nefesler…
Güvenlik görevlisine gözyaşlarını gizleyerek yalan söyledi:
“Geçen hafta odamın önünde şüpheli biri vardı, kamera kayıtlarına bakabilir miyim?”
Dakikalar sonra…
Kare kare, odaya giden koridor…
Ve Lara’nın tüm dünyasını paramparça eden görüntü:
Elif…
Ve Aras…
Odaya birlikte giriyor, kapı kapanıyor.
Dakikalarca çıkmıyorlar.
Lara’nın gözbebekleri büyüdü.
Gözlerinden yaşlar süzülmedi.
Çünkü bu acı, artık gözyaşıyla değil; suskunlukla boğuyordu.
O Gece…
Lara taburcu edildi.
Eve gitmedi.
Doğruca Aras’ın yanına, hastanedeki dinlenme odasına gitti.
Kapıyı çaldı.
Açan Elif’ti.
Bir anlık donma.
Sonra Aras göründü.
Üstünde hâlâ Lara’nın ona hediye ettiği gri kazak vardı.
Lara hiçbir şey demedi önce.
Sadece bilgisayarını uzattı, video oynatıldı.
Sessizlik.
Ve sonra Lara’nın sesi buz gibi yükseldi:
“Bu muydu ‘yanındayım’ dediğin yer? Ben yaşam mücadelesi verirken sen... başka birinin kollarında mıydım Aras?”
Aras yutkundu.
Elif başını eğdi.
Ama Lara durmadı:
“Seninle aynı mezarı paylaşmayı hayal etmiştim. Meğer benimle aynı ihaneti paylaşmışsın.”
“Sadece bir anlıktı!” dedi Elif titreyerek.
“Bir an mı? Ben her an senin dostum sandım,” dedi Lara, gözlerine bakarak.
Son cümleyi Aras’a fısıldadı:
“Ben seni affetmem Aras… Ama sen kendini affedebilecek misin?”
Kapıyı çarptı, gözlerinden hâlâ tek bir damla düşmemişti.
Çünkü Lara, o an itibariyle ağlamayı değil, hayatta kalmayı seçmişti.