Bir hafta geçti. Hastane koridorlarındaki gerginlik yerini evin sessizliğine bıraktı.
Aras ve Lara, evin kapısını birlikte açtılar; ama aralarındaki o görünmez duvar, hâlâ yıkılmamıştı.
Lara yorgun ve hâlâ kırılgandı, ama Aras ona sımsıkı sarıldı.
Her şey bitmiş gibi görünüyordu; ama gölgeler hâlâ peşlerindeydi.
Aras, bir akşam bilgisayarın başında otururken, Lara’nın yanına uğradı.
Ekranda Mert’in fotoğrafları vardı. Kara gözleri, geçmişin hayaletlerini arıyordu.
Ama bu fotoğraflar, Aras’ın aklında şimşekler çaktırdı; kalbi karıştı, kafası bulandı.
“Bu ne, Lara?” diye sordu sertçe.
Lara aniden gerildi, yüzündeki maske çatladı.
Aras’ın zihninde bir şüphe kıvılcımı büyüyordu.
Bir anlığına sessizlik çöktü.
Sonra Aras, “Beni aldattığını mı düşünüyorsun?” diye sordu kendine.
Ama cümle dudaklarından döküldü. O an, güvenin buzdağı gibi çatladığını fark etti.
Lara, ne söyleyeceğini bilemedi.
Aras’ın gözlerinde, hayal kırıklığının ve ihanetin soğuk ateşi yanıyordu.
“Ben… açıklayabilirim…” diye başladı Lara, ama kelimeleri havada kayboldu.
Aras, sözcüklerin esaretinde sıkıştı, döndü ve kapıyı arkasından sertçe kapattı.
O gece, Aras gitti.
Ve Lara, yalnızlığın soğukluğunda geçmişin gölgeleriyle baş başa kaldı.Aras, Mert’in fotoğraflarını gördüğünde kalbinde bir sancı hissetmişti, evet.
Ama Lara, o fotoğraflara bakmaktan başka bir şey yapmıyordu. O sadece geçmişin gölgelerinde kaybolmuş, gerçekleri arıyordu.
Aldatılmak değil, gerçeği bulmak için savaş veriyordu.
Lara’nın gözleri, o eski acı dolu anların izlerini taşıyor; ama o pes etmiyordu.
Ancak Aras, şüphelerinin karanlığında yürürken, Lara’nın çaresizliğini göremedi.
Ondan gizlenenler, aralarına yıkılmaz bir duvar örüyordu.
Ve Aras, o duvarın ardındaki gerçekleri asla göremeden evden çıktı.