Aras, ofisinde tek başına oturuyordu.
Masasında Lara’nın eski bir fotoğrafı vardı.
Gözleri kızarmış, yüzü kararsızdı.
Elif’le geçirdiği o lanet gecenin pişmanlığı hâlâ içini yakıyordu.
Ama işte o an…
Kapı çaldı.
Ve Lara içeri girdi.
Kırmızı bir kaban giymişti.
Yüzü solgun ama gözleri… çelik gibiydi.
Aras ayağa kalktı.
“Lara… seni burada görmek…”
“İstemiyordum, biliyorum.”
diye böldü Lara, sesi titrek ama dik.
“Ama gelmek zorundaydım.”
Aras bir şey demeye çalıştı ama Lara susturdu onu:
“Ben sana bir şey anlatacağım.
Ama önce gözlerime bak.
Bu defa kaçma, Aras. Bu defa dinle.”
Aras başını salladı.
“Ben seni asla aldatmadım.
O fotoğraflara bakmamın nedeni bir başka adam değildi…
Geçmişti.
Mert’ti.”
“Mert mi?”
diye sordu Aras.
“Sen hâlâ onunla mı uğraşıyorsun?”
Lara iç çekti.
“Mert’in ölümü bir kaza değildi.
Ve senin yanında dönenlerin içine gömülmüştü.
Ben sadece gerçeği arıyordum.
Ama sen… Elif’le uyumayı tercih ettin.”
Aras başını öne eğdi.
“Lara… pişmanım. Sana inansaydım…"
Lara bir adım attı.
“Artık sadece bana değil, birine daha inanmak zorundasın.”
Aras başını kaldırdı, gözleri umutla doldu.
“Ne demek istiyorsun?”
Lara elini karnına götürdü.
“Hamileyim.”
Sessizlik.
Damarları donduran, nefesleri boğan bir sessizlik.
Aras’ın gözleri büyüdü.
Bir şey söylemek istedi ama kelimeler ağzında düğümlendi.
“Ne zaman öğrendin?”
diye fısıldadı.
“Dün… ve bugün de kararımı verdim.”
dedi Lara.
Aras yaklaştı.
“Baba mı oluyorum?”
“Hayır.”
Lara bu kez gözlerine daha da sert baktı.
“Sen sadece… geçmişinle baş başa kalacaksın.
Bu çocuğun hayatında yoksun, Aras.
Ben onu tek başıma büyüteceğim.
Senin ihanetinle değil, benim gücümle büyüyecek.”
Aras’ın dudakları titredi.
Bir adımdan fazlasını atamadı.
Lara döndü, kapıya yöneldi.
Ama çıkarken sadece tek bir cümle bıraktı geriye:
“Bazı yangınlar yeniden ısınmaz, Aras.
Ama içinden bir can çıkabilir.
Ben o cana sarılmayı seçtim.
Sen kendi küllerinde boğul.”
Kapı kapanırken, Aras tek başına kaldı.
Ama bu kez yalnızlık bile ceza sayılmazdı.
Çünkü içindeki pişmanlık, günahlarının en büyüğüydü.
Ve sahne kararır.
Lara’nın gözyaşları, artık zayıflıktan değil, karardan dökülüyor.