Bölüm 1

Kafedeki saat 9:07’yi gösteriyordu. Camlar dışarıyı unutur gibiydi — buharla kaplı, kenarları sarıya dönmüş. Sanki içerisi, zamanı geri sarmış bir fanustaydı. Güneş camdan geçmek ister gibi yapıyor ama o kadar cılız ki, sanki içeri girebilmek için izin bekliyor. Ben en köşe masada oturuyordum. O eski tahta sandalyelerden birinde. Oturduğumda gıcırdıyor, kalkarken de hafif bir iç çekişle uğurluyor gibi. Kahvemi yeni almıştım. Buharı hâlâ tazeydi, kupadan yüzüme doğru hafif bir sıcaklık yayılıyordu. Sonra bir şey oldu. Yan masadaki kız kahvesine eğilip fısıldadı. İlk başta anlamadım. Belki kendi kendine konuşuyordur dedim. Ama hayır. Net bir cümleydi: “Affet beni. Başka seçeneğim yoktu.” Dudaklarından dökülmedi, ama sanki içime düştü o cümle. Kafamı çevirdim. İlk gözüme çarpan elleri oldu. Pürüzsüzdü. Ama tırnak dipleri karaydı. Toprak gibi. Göz göze geldik. Bakışı… tuhaftı. Tanıdık değil ama derin. Sanki az önce birlikte büyük bir sır işlemişiz gibi, sonra o bana “unut” demiş gibi. Ama ben unutmadım. Unutmasam iyi olurmuş. Çünkü o kız, Üç saat sonra, Aynı masada, Ölü bulundu. Ve ben hâlâ yan masadaydım.