Yalnızlığın mahkumları

Olur." dedim. " Sende bırak elimi. Ulan söylesenize ne yaptım ben size? Hepiniz neden iyi zamanınızda benim elimi bırakıyorsunuz?" Kendime gelmemi sağlayan cümleler döküldü ağzından. " Boşluğun doldurulamaz sanıyorsan eğer yanılıyorsun. Çoktan doldu bile. Sana bir tavsiye vereyim mi ; bu kadar koşma kimsenin derdinin peşinden. Her an el uzatacak yakınlıkta olma onlara . Sonradan dank ediyor. Şimdi yaptığın gibi bağır sokak ortasında, iyilik yaptığın insanların arkasından şöyle dön bir bak hepsinin yanında birer insan var. Şunu unutma ; her zaman yanında olursan birilerinin buna alışırlar ve sadece aynı şey için koşarlar sana. Kendine arka planda olmayı layık görüyorsan insanlar seni oraya itmekten gocunmayacaklardır." Sözleri bir bıçak gibi saplanırken kalbime asla yapmamam gereken bir şeyi yapıp tokat attım ona. Güzel bir şey duymaya hasret kaldığım ağzı bir kez daha çıkmaza sürükledi beni. " O tokatı atman gereken kişi ben değil kendindin. Biraz olsun silkelenip, aptal gibi davranmayı kesseydin eğer, şu an mutluluğundan konuşur olurduk." İşte o an anladım. Canımı sıkan bunları söylemiş olan Boraz değildi, söylediği sözlerdi. Çünkü hepsi doğruydu. Boraz Vural az önceki söylediklerinde o kadar haklıydı ki... O kadar gerçekti ki söylediği her şey. Bunlar yıllardır kendini belli eden fakat benim sırtımı döndüğüm gerçeklerdi. Tabii bunları ona söylemedim. O zamanlar ona karşı bunları kabullenemedim. Hatta bunların üzerine kendime bile kızdım durdum. Siz nankörlük ettiniz ben her şeyi sizin için yaptım diyemedim ona karşı diye. Ama şu an gönül rahatlığıyla diyebilirim ki hayatımı tümüyle değiştiren o cümleleri kurduğun için teşekkür ederim Boraz Vural. Sen haykırışıma karşılık vermeseydin eğer ben hâlâ size kızarak kendini tüketen Levâ olacaktım.