Hayat acı.
Ama kimisine göre.
Biri yaşamak istemez,
Biri doğuştan şanslı.
İnsanları öyle bir kibir sarmış ki
Senin mutsuzluğun, onların çıkarı gibi.
Bazıları ise sevdiğini söyler seni,
İhtiyaçları bittikten sonra "bittiğini" söyler sevgisinin.
Delirmiş hissedersin bazen,
Tek isteğin ölümmüş gibi.
Mutlu zannederler bazen seni,
Kahkaha mutlulukmuş sanki?
Bazı insanlar acımasızmış,
Bunu anladığın o ilk gün daha da acımasız.
Bazı insanlar anlamazmış,
Ne hissettiğin kimin umrunda sanki?
Bir gün görürsün "O"nu
Gözleri siyahtan da koyu
O an anlarsın aşık olduğunu
O an anlarsın kelebeklerin uçtuğunu
Karşısına geçip onu sevdiğini söylemek...
DAHA ZOR BİR SEVİYE VAR MI?!
Karnına kramplar girer bir anda,
Ne hissettiğin kimin umrunda?
Bir günse bir kedi görürsün sokakta.
Üşümüş, kısılmış bir duvarın kenarına.
Bir kucak sevgi, bir kap mama!
Sevginin bitirdiği derdin sesi bu miyavlama.
O kocaman gülümsemeye çalıştığın gece,
Onun gözlerinden bile kara, betimlenince.
O gece bitmeyecek ki, ağlayasın.
Sabah gelmeyecek ki, anlamayasın.
Bir gün biri gelir, kalbinin baş köşesine.
Kalbine bi' saray kurarsın, o gelsin diye.
Fakat onun yaptığı tek şey ise,
Sarayı yıkıp, kaçmaktı. Yerini beğenmeyince.
Tüylerim diken diken.
Buz gibi hissediyorum herkese karşı.
Sanat kurtardı hayatımı.
Kulağımda bir tını, ayağımda dans papucu ile.
Çaldılar küçük çocukların hayallerini,
Koydular önlerine bir kalem, bir kitap.
Kaçabilecekleri hiçbir evren kalmamıştı çocukların.
"Çare tükendi!" dediler. Çare tükendi!
Aileler sandılar, kontrolcü olarak korurum çocuğumu.
Fakat unuttukları birşey vardı! Çocuklar onlardan kaçıyorlardı
Hemde ellerinde birer bıçak,
Kaçmaya çalışıyorlardı ta öteki dünyalara!
