Gözlerimi açtım.
Karnım gurulduyor,
Hâlâ açım.
Gözlerim kararıyor,
Ama hava açık.
Canım acıyor,
Hissediyorum.
Her yerim ağrıyor,
Uyuşuyorum.
Sonra çarpıyor gözüme
Maziden kalma bir defter.
Bu sefer üşenmiyorum kalkmaya
Ayağa.
Açıyor defteri,
Okuyorum harfleri.
Acılarımı,
Anılarımı dökmüşüm içine.
Yazmış günden güne,
Aksatmamışım bir gün bile.
Sanki adamışım kedimi
Yazmaya o defteri.
Zorlamışım,
Yazmışım,
Daha da yazmışım.
Yanaklarım ıslanıyor sonra
Anlıyorum, mazi kalbimde yara.
Yine de n'oluyor bana!?
Yıllardır tek gözyaşı damlası
Akmıyor gözümden, kahrolası!
Hayır, değilim bunun alışığı.
Kısıyorum ışığı,
Hava şu anda kapalı.
Şaşırıyorum bir anlığına.
Daha demin güneş yakıyordu tenimi,
Hava apaydınlıktı.
Kaç saattir ağlıyorum ben?
Ne okudum o defterden?
Bu kadar gözyaşının nedenini
Merak ettiğimden,
Tekrar karıştırıyorum defteri.
Sonra görüyorum gözyaşından ıslanan yerleri.
Islanan yerler kedilerimin ölümleri!
Ah, canlarım, keşke yanımda olsanız da
Okşasam sizi!
"Ocak 2, Yıl 2022"
Yazan bir kağıt sıkıştırmışım
Defterin arasına.
Açıyorum katlanan kağıdı.
Ne de içten dilekler dökmüşüm ona!
O sene başaracağımı yazmışım,
Dilemiş, ummuşum.
Ünleneceğimden bahsetmiş,
Geçen seneki sözlerimi tutmuşum.
Aradan fazla geçmedi.
Yalnız 2 veya 2 buçuk sene.
Nasıl bu kadar değiştim?
Amaçlarım, hedeflerim!
Neredeler!?
Her gün plan yapan biriyken
Ben,
Nasıl oldum stresten tırnak yiyen!?
Nasıl oldum parayı canımdan üstün gören?
Nasıl oldum ben, sevgisizlikten deliren?
Değerlerim vardı benim!
Sevdiklerim vardı!
Ah, keşke onlar yanımda olsalar!
Keşke kızmasaydım onlara!
Keşke bağırmasaydım!
Keşke,
Keşke saçma bir şey için canlarını sıkmasaydım!
Canavara dönüşmüşüm ben!
Parayı her şeyden üstün gören,
Salağın teki için
Dostunu elinin tersiyle iten,
Kedisine kendi yemeğinden verip
-İstemeden de olsa- onu kendi elleriyle öldüren,
Yabancının tekine
"Hayatımın anlamı" diyen,
Aptal bi' mankafanın teki olmuşum ben!
Değerlerim varmış eskiden!
İnsancılmışım!
Şimdi sanki karantinadayım.
Kapattım odaya kendimi,
Tam anlamıyla tek yaşıyorum.
Keşke, diyorum şimdi.
Keşke, hayatımı "keşke" ile değil de
"İyi ki" ile doldursaydım!
