Herkes bilirdi sevdiğini öldürmeyi. Aynı şeyi bende biliyorum ama yapmıyorum. Herkesin canına kıyan ben ona dokunamıyordum.
O gün uyandığımda saat yedi buçuk civarlarındaydı. Okul için hazırladığım çantamı kontrol ettim. Her şey vardı nerdeyse. "Nerdeyse" eksik olan bir şey vardı ama anlıyamıyordum. Toprağı yansıtan kahverengi düz saçlarımı güzelce taradım. Yüzümü yıkadıktan sonra aynada kendime baktım. Yüzümde ki kanlar hala geçmemişti. Yıkadığım halde geçmiyordu bu lanet şey! Yüzümü bolca sabunla tekrar yıkadım. Bu sefer geçmişti. Aynaya bakıp kendime gülümsedim. Üstümdekileri çıkartıp siyah kot pantolon, üstüme siyah dantelli bir bluz, onun üstüne de siyah deri bir ceket giydim. Okuldakilerin çoğu korkunç gözüktüğümü söyler. Haklılarda bir katil korkutuçu gözükürdü. Siyah spor ayakkabılarımı giyinip evden çıktım. İçimde bir boşluk hissi vardı. Yürümeye başladığımda aklıma telefonum geldi. Lanet olası şey! Nasıl unutabilirdim. Eve geri gittim ve telefonumu aldım. Kulaklılarımı taktım ve bir şarkı açtım. İçimden mırıldanmaya başladım. "Sayardım ışıkları en başta tek tek, kalbim de bi' boşluk vardı, doldurdum onu acıyla"
Okula girdiğimde telefonumu çantama koydum. Evet bir tane bile arkadaşım yoktu. Tektim ben. Bi tek ben vardım hayatımda. Başka kimse yoktu. Ne anne, ne baba, ne sevgili, ne de bir arkadaş...
Ders zili çaldı ve bilinmezlere yolculuk başladı...