- BÖLÜM-BABASININ SIRRI
Mert’in babası.”
Mert birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.
Sonra başını yavaşça kaldırdı.
“Benim babam mı?”
Lara gözlerini kaçırmadı.
“Evet.”
Mert bir adım geri çekildi.
“Hayır… Bu mümkün değil.”
Defne hemen araya girdi.
“Lara, emin misin?”
“Eminim.”
Selin derin bir nefes aldı.
“Bunu yıllardır sakladın.”
Lara başını eğdi.
“Çünkü o gece olanlardan sonra herkes sustu. Ben de sustum.”
Mert’in sesi titredi.
“Babam Deniz’e ne yaptı?”
Lara cevap vermeden önce uzun süre düşündü.
“Deniz’e zarar vermek istemedi.”
Mert şaşkınlıkla baktı.
“O zaman neden götürdü?”
“Çünkü Aras’ın babası ona bir şey emretti.”
Aras hemen sordu:
“Ne emri?”
Lara’nın yüzü değişti.
“Deniz’i oradan uzaklaştırması.”
Defne kaşlarını çattı.
“Peki neden?”
Lara çantasından eski, sararmış bir kâğıt çıkardı.
Kâğıdı masanın üzerine bıraktı.
“Bunun için.”
Defne kâğıdı aldı.
Üzerinde tek bir tarih vardı:
17 Haziran 2011
Altında ise birkaç satır yazıyordu.
Defne okumaya başladıkça yüzü gerildi.
“Çocuklar gerçeği görürse her şey bitecek…”
Mert kâğıda baktı.
“Devamı var mı?”
Defne kâğıdı çevirdi.
Arka tarafında tek bir cümle vardı.
“Deniz kalırsa, herkes gerçeği öğrenir.”
O anda Mert’in yüzündeki ifade değişti.
“Demek mesele Deniz değildi.”
Aras ona baktı.
“Ne demek istiyorsun?”
Mert yavaşça cevap verdi.
“Deniz bir şey görmüştü.”
Lara başını salladı.
“Evet.”
Defne hemen sordu:
“Ne görmüştü?”
Lara gözlerini kapattı.
“Babanızın yaptığı bir şeyi.”
Mert donup kaldı.
“Benim babamın mı?”
“Hayır,” dedi Lara. “Aras’ın babasının.”
Aras’ın yüzü bembeyaz oldu.
“Ne yaptı?”
Lara cevap vermeden önce Defne’ye baktı.
“Bunu öğrenmenin zamanı geldi.”
Çantasından küçük bir anahtar çıkardı.
Anahtarı Mert’e uzattı.
“Babanın yıllarca sakladığı bir kutu var.”
Mert anahtara baktı.
“Benim haberim bile yok.”
“Çünkü o kutunun yerini sadece üç kişi biliyordu.”
Defne sordu:
“Kim?”
Lara cevap verdi.
“Ben.”
“Aras’ın babası.”
“Ve Mert’in babası.”
Mert anahtarı avucunun içine aldı.
“Peki kutu nerede?”
Lara gözlerini kuyu evinin arka tarafına çevirdi.
“Burada.”
Herkes aynı anda arkasına döndü.
Aras şaşkınlıkla fısıldadı:
“Burada mı?”
Lara başını salladı.
“Evin altında.”
Mert birkaç saniye düşündü.
Sonra anahtarı sıkıca tuttu.
“Bu kez kaçmayacağım.”
Defne onun yanına geçti.
“Beraber bulacağız.”
Aras da yanlarına geldi.
“Bu sır burada başladı.”
Gözlerini karanlık koridora çevirdi.
“Ve burada bitecek.”
Üçü birlikte evin arka tarafına doğru ilerledi.
Lara ise oldukları yerde kaldı.
Selin ona baktı.
“Sen gelmiyor musun?”
Lara başını iki yana salladı.
“Benim söylemem gereken başka bir şey var.”
Selin durdu.
“Ne?”
Lara’nın gözleri doldu.
“Deniz’in nerede olduğunu biliyorum.”
Defne bunu duyunca arkasını döndü.
“Ne?”
Lara ilk kez gerçekten rahatlamış gibi nefes aldı.
“Deniz’i yıllardır saklayan kişi…”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Ben değilim.”
“Deniz kendi isteğiyle saklanıyordu.”
Bölüm 28
BABASININ SIRRI
Bölüm sonu
1 yorum
Eline emeğine sağlık