14. BÖLÜM — ÖLÜ ADAM
Aras bütün gece konuşmadı.
Defne sonunda dayanamadı.
“Bana Mert'i anlat.”
Aras pencerenin önünde duruyordu.
“On beş yıl önce öldü.”
“Nasıl?”
“Bir trafik kazası.”
“Emin misin?”
Aras ona döndü.
“Çocukken bana böyle söylediler.”
Defne elindeki belgeyi kaldırdı.
“Peki bu ne?”
Aras belgeye baktı.
Mert'in imzası vardı.
Üstelik belge üç yıl önce hazırlanmıştı.
Aras'ın yüzü bembeyaz oldu.
“Bu belge sahte olabilir.”
Defne başını salladı.
“Olabilir.”
“Yani Mert'in yaşadığını düşünüyorsun.”
“Ben hiçbir şey düşünmüyorum.”
Defne masadaki kaseti gösterdi.
“Babanın bize ne söylemek istediğini dinlememiz gerekiyor.”
Eski kasetçaları çalıştırdılar.
Cızırtılı bir ses duyuldu.
Sonra Defne'nin babasının sesi geldi.
“Defne…”
Defne gözlerini kapattı.
“Eğer bunu dinliyorsan, demek ki sonunda gerçeğin peşine düştün.”
Ardından uzun bir sessizlik oldu.
“Babanın başına gelenlerden sadece Aras'ın ailesi sorumlu değil.”
Defne ve Aras birbirlerine baktılar.
Kayıt devam etti:
“Çünkü o gece orada bulunan üçüncü kişi…”
Ses bir anda kesildi.
Defne kaseti çevirdi.
Ama devamı yoktu.
Aras öfkeyle masaya vurdu.
“Bunu kim kesti?”
Tam o sırada dışarıdan bir ses geldi.
İkisi de sustu.
Kapının önünde biri vardı.
Aras yavaşça kapıya yaklaştı.
Kapıyı açtı.
Kimse yoktu.
Yerde ise küçük bir kâğıt duruyordu.
Aras eğilip aldı.
Kâğıtta tek bir cümle vardı:
“Mert'i aramayın. Çünkü o sizi zaten buldu.”
Defne'nin nefesi kesildi.
Aras başını kaldırdı.
İstasyondan dışarı baktı.
Uzakta siyah bir araba hızla uzaklaşıyordu.
